Access all areas

Τα λόγια μικρά
για να πούνε τι νιώθω,
μικρό μυστικό ή ατέλειωτο πόθο.
Μα όσα κι αν πω
τώρα πια θά' ναι λίγα
απ' όσα γνωρίζω
απ' όσα κι αν είδα.

Όσο έχω φωνή θα στο τραγουδάω
κι ότι λόγια να πω
θά' ναι σ' αγαπάω.
Όσο έχω φωνή θα στο τραγουδάω,
σ' αγαπάω.

Τα μάτια θολά μα δε λεν όσα κρύβουν
παράθυρα ναι, μα ποτέ δεν ανοίγουν.
Το αίσθημα αυτό
τι μπορεί να το σβήσει,
απ' όσα θυμάμαι,
απ' όσα έχω ζήσει.

Όσο έχω φωνή...

Ποια τύχη μ' έφερε απόψε εδώ μπροστά σας
Να τραγουδήσω έναν αβάσταχτο καημό
Μ' ένα τραγούδι που μιλά στην ανθρωπιά σας
Για μιαν ελπίδα που δεν έχει τελειωμό

n

Παίρνω κουράγιο απ' την ανάλαφρη μάτια σας
Που 'ναι οι έγνοιες μακρινές το βράδυ αυτό
Μια χούφτα νότες κλέβω πάνω απ' τη χαρά σας
Και μέσα απ' τη ψυχή μου τραγουδώ

n

Πότε θ' ανοίξουμε μια πόρτα στην καρδιά μας
Να νοιώσουμε όλα τα δικά δικά μας
Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή
Ποιος ξέρει αύριο η μέρα τι θα φέρει
Κι αν η καρδιά να συγχωράει δεν ξέρει
Κι αν θα γενούν πατρίδα μας όλης της γης τα μέρη

n

Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή

n

Κι αν είναι δύσκολος καιρός για ν΄ αγαπάμε
Κι ειν' η καρδιά μας ματωμένη απ' τον καημό
Πάρτε κουράγιο απ' την αλήθεια που ξεχνάμε
Και κάντε την χαρούμενο σκοπό

n

Πότε θ' ανοίξουμε μια πόρτα στην καρδιά μας
Να νοιώσουμε όλα τα δικά δικά μας
Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή
Ποιος ξέρει αύριο η μέρα τι θα φέρει
Κι αν η καρδιά να συγχωράει δεν ξέρει
Κι αν θα γενούν πατρίδα μας όλης της γης τα μέρη

Αυτός που περιμένω
δεν θα 'ρθει από τα αστέρια
θα 'ναι τα δυο του χέρια γεμάτα χώματα

Αυτός που περιμένω
δεν θα 'ναι ο ιππότης
θα 'ναι απλός στρατιώτης στα χαρακώματα

Αυτός που περιμένω
αυτός που περιμένω
αυτός που περιμένω
αυτός
αυτός

Αυτός που περιμένω
αυτός που περιμένω
αυτός που περιμένω
αυτός
αυτός

Αυτός που περιμένω
δεν παριστάνει κάτι
είναι ένα ανθρωπάκι
όπως είμαστε όλοι μας

Αυτός που περιμένω
δεν είναι ένα αστέρι
κανένας δεν τον ξέρει
μέσα στην πόλη μας

Αυτός που περιμένω
αυτός που περιμένω
αυτός που περιμένω
αυτός
αυτός

Αυτός που περιμένω
αυτός που περιμένω
αυτός που περιμένω
αυτός
αυτός

Αυτός που περιμένω
δεν έχει εφτά παλάτια
μα από τα δυο του μάτια
κυλάει το δάκρυ μου

Αυτός που περιμένω
δεν γράφει ιστορία
δουλεύει μες στα κρύα
για την αγάπη μου

Αυτός που περιμένω
αυτός που περιμένω
αυτός που περιμένω
δεν θα 'ρθει από τα αστέρια
αυτός
αυτός

Αυτός που περιμένω
αυτός που περιμένω
αυτός που περιμένω
δεν έχει εφτά παλάτια
αυτός
αυτός.

Ήσουν εσύ στα δεκαοχτώ και εγώ σχεδόν δεκάξι
και σ' ένα πάρτι μια φορά κρυφά τα 'χαμε φτιάξει.
Λίγο πριν μπεις στα δεκαεννιά μου είπες 'τα χαλάμε',
έκλαιγα μες στο σινεμά και σ' το 'λεγα θυμάμαι:

Σαν και μένα καμιά, σαν και μένα καμιά
σαν και μένα καμιά δεν σ' αγαπάει,
και ούτε για σένανε πονάει σαν και μένα καμιά.

Όλα περνούν με τον καιρό, τίποτα δεν κρατάει,
την πρώτη αγάπη όμως κανείς ποτέ δεν την ξεχνάει.
Σε είδα χτες στο σινεμά σε μια ταινία τρόμου,
μου 'πες πως σου 'λειψα πολύ, μα σ' το 'χα πει μωρό μου:

Σαν και μένα καμιά...

Σήμερα που γιορτάζουμε τι δώρο να σου κάνω.
Πονέσανε τα πόδια μου απ' το πρωί να ψάχνω.
Τα μαγαζιά όλα γύρισα μα τίποτα δεν βρίσκω.
Γι' αυτό λοιπόν κατέληξα σ' αυτόν εδώ τον δίσκο.

Με αγάπη από μένα για σένα.
Με αγάπη για μια ολόκληρη ζωή.

Με αγάπη από μένα για σένα.
Με αγάπη για μια ολόκληρη ζωή.

Πάντα το ίδιο πρόβλημα μια ζωή αντιμετωπίζω.
Για δώρο όταν πρόκειται μπερδεύομαι σαστίζω.
Γι' αυτό λοιπόν αγάπη μου αφού τίποτα δεν βρίσκω.
Χρόνια πολλά μας εύχομαι μ' αυτόν εδώ τον δίσκο

Έφτασε η ώρα να χωρίσουμε
την αγάπη που 'χαμε να σβήσουμε εγώ κι εσύ
Έφτασε η ώρα να γκρεμίσουμε
όλα αυτά που χρόνια τώρα χτίζαμε εγώ κι εσύ.

Έφτασε η ώρα να ξεχάσουμε
μαζί που λέγαμε πως θα γεράσουμε
μα πες μου ότι είναι ψέματα όλα
πες μου ότι είναι ψέματα

Εμείς, δεν μπορεί να χωρίσουμε
εμείς μια ζωή θ' αγαπιόμαστε
εμείς δεν μπορεί να τελειώσουμε έτσι
κάπως, κάπου, κάποιο λάθος κάνουμε εμείς.. (2)

Έφτασε η ώρα να χωρίσουμε,
πίσω μας ότι είχαμε να αφήσουμε εγώ κι εσύ..

Έφτασε η ώρα που φοβόμαστε,
σαν 2 ξένοι πια θα συναντιόμαστε εγώ κι εσύ
Έφτασε η ώρα μας να κλάψουμε,
τέλος στο βιβλίο μας να γράψουμε.
Μα πες μου ότι είναι ψέματα όλα,
πες μου ότι είναι ψέματα.

Επικίνδυνο παιχνίδι
παίζουμε από καιρό
είναι δύσκολοι οι όροι
μα αντέχουμε κι οι δυο

Στο σκοινί σαν ακροβάτης
προχωράς κι ακολουθώ
κι άμα σπάσει κάποια νύχτα
θα βρεθούμε στο κενό

Φωτιά φωτιά
είναι ο έρωτας που ζούμε
φωτιά φωτιά
έλα απόψε να καούμε

Φωτιά φωτιά
είναι ο έρωτας που ζούμε
φωτιά φωτιά
θέλω απόψε να καούμε

Όλα μοιάζουνε με ζάλη
σκοτεινιάζει το μυαλό
απ' το χάος μας χωρίζει
ένα μόνο εκατοστό

Με τα χέρια μας δεμένα
σ' έναν όρκο ερωτικό
θα πεθάνω όταν πεθάνεις
και θα ζεις όσο θα ζω.

Λες θα βρισκόμαστε μόνο όταν εσύ το θέλεις
η θέση σου είναι ξεκαθαρισμένη
μου 'πες μ' αρέσεις μα δεν σ' αγαπώ.
Μην με ρωτάς αν θέλω να σε βλέπω
το ξέρεις η σχέση αυτή πως με σκοτώνει
Μα δίχως αυτό το θάνατο δεν ζω.

Ακόμα μία
φορά σκότωσε με.
Ακόμα μία
φορά πλήγωσε με.
Ακόμα μία
φορά τέλειωσε με.
Ακόμα μία
φορά αγάπησε με.

Ακόμα μία
φορά σκότωσε με.
Ακόμα μία
φορά τέλειωσε με.
Ακόμα μία
φορά πλήγωσε με.
Ακόμα μία
φορά αγάπησε με.

Λες πως αισθάνεσαι άσχημα για ότι συμβαίνει
και που λυπάσαι που με βλέπεις έτσι
μαζί σου δεν θα 'πρεπε τόσο να δεθώ.
Λες πως αν θέλω φεύγεις τώρα αμέσως
στ' αλήθεια δεν έχεις πρόβλημα κανένα
και ποιος σου 'πε ότι έχω πρόβλημα εγώ.

Ποτέ δεν το περίμενα πως θα'φτανε η στιγμή
που θα μου πέταγες εσύ ένα αντίο.
Ποτέ δεν το περίμενα πως θα'φτανε η στιγμή
που θα μου πέταγες εσύ ένα αντίο
τόσο ψυχρά,
τόσο αναπάντεχα,
τόσο απροσδόκητα.

Μοιάζει με χτύπημα της κόμπρας το αντίο σου
κι εγώ θα ζήσω μονάχα υπό έναν όρο,
να βρω μια άλλη αγάπη αμέσως για αντίδοτο,
γιατί το χτύπημα θα 'ναι αλλιώς θανατηφόρο.

Ποιός θα μου χαρίσει
αγάπη εδώ και τώρα.
Ποιός θα μου το δώσει
το αντίδοτο. x3

Το στόμα μου στεγνώνει,το κορμί μου όλο μουδιάζει
και αισθάνομαι το τέλος να πλησιάζει.
Το στόμα μου στεγνώνει,το κορμί μου όλο μουδιάζει
και αισθάνομαι το τέλος να πλησιάζει
τόσο ψυχρά,
τόσο αναπάντεχα,
τόσο απροσδόκητα.

Λόγια και σιωπές,
όλα τα 'χω αγαπήσει.
Λόγια και σιωπές,
τώρα ψάχνεις για μια λύση.
Ξέρω όσα θα μου πεις,
ξέρω κι όσα θα μου κρύψεις.

Όλα μου τα χτες,
τα αύριο και τα τώρα
άδειες διαδρομές
σε μια κατηφόρα.
Άλλαξε ο καιρός,
έρχεται η μπόρα.
Λόγια και σιωπές
πέφτουν στο κενό
Ώρα με την ώρα όλα μοιάζουν.
Ώρα με την ώρα όλα αλλάζουν.
Χάνεσαι, χάνεσαι, χάνεσαι..

Λόγια και σιωπές
κι έξω η νύχτα τελειώνει.
Λόγια και σιωπές,
πώς φοβάμαι ξημερώνει.
Ξέρω όσα θα μου πεις,
ξέρω κι όσα θα μου κρύψεις...

Όλα συνεχίζουν στη ζωή μου
όλα είναι πάλι μια χαρά
όλα φαίνονται εντάξει
σαν να μην έχει τίποτα ποτέ αλλάξει
όλα λειτουργούν κανονικά
όμως σαν κι αυτό που υπήρχε μεταξύ μας
σαν κι αυτό που υπήρχε μεταξύ μας
το ξέρουμε κι οι δυο
τι κρίμα τι κρίμα τι κρίμα

rn

Δεν θα υπάρξει άλλο
δεν θα υπάρξει άλλο
δεν θα υπάρξει άλλο ποτέ

rn

Μοιάζει με αέρα η ζωή μας
που δεν σταματάει πουθενά
μια στρώνεις δυο ξεστρώνεις
όσα σχέδια κι αν καταστρώνεις
στο τέλος πάντοτε φυσάει
και στα χαλάει
όμως σαν κι αυτό που υπήρχε μεταξύ μας
σαν κι αυτό που υπήρχε μεταξύ μας
το ξέρουμε κι οι δυο

rn

τι κρίμα τι κρίμα τι κρίμα

rn

Δεν θα υπάρξει άλλο
δεν θα υπάρξει άλλο
δεν θα υπάρξει άλλο
ποτέ

rn

Αυτό που υπήρχε μεταξύ μας
ήταν μαγικό ήταν αλάνθαστο
δεν είναι ψέμα
πάντα ήξερε ο ένας
τι νιώθει ο άλλος
διάβαζες τη σκέψη μου
και εγώ τη δική σου
πριν με ρωτήσεις
σου απαντούσα
μου έδινες ότι ήθελα
χωρίς να στο ζητούσα

rn

Αυτό που υπήρχε μεταξύ μας
ήταν μαγικό ήταν αλάνθαστο
δεν είναι ψέμα
μα η ζωή δε σταματάει συνεχίζεται
καινούρια όνειρα καινούριες εκπλήξεις
η ζωή δεν σε αφήνει ποτέ να πλήξεις
γιατί η ζωή όπως και να ΄ναι είναι πάντα ωραία

rn

Αυτό που υπήρχε μεταξύ μας ήταν μαγικό
μα τα μαγικά τελειώνουνε κι αυτά
όπως τελειώνουνε όλα
έτσι όπως τελειώνουνε όλα

rn

τι κρίμα τι κρίμα τι κρίμα

rn

Δεν θα υπάρξει άλλο
δεν θα υπάρξει άλλο
δεν θα υπάρξει άλλο ποτέ
ποτέ ποτέ ποτέ.

Είσαι στο αίμα,στις φλέβες,
στα κύτταρά μου.
Είσαι στον αέρα που αναπνέω,
στη μοναξιά μου.

Είσαι η μέρα μου,
είσαι η νύχτα μου,
είσαι το λιώμα μου
και τα ξενύχτια μου.
Είσαι ο παράδεισος
στις παραισθήσεις μου,
είσαι το κάρμα μου
κι όλες οι αισθήσεις μου

Είσαι στο αίμα,στις φλέβες,
στα κύτταρά μου.
Είσαι στον αέρα που αναπνέω,
στη μοναξιά μου. x2

Εσύ τη ζωή μου ορίζεις.
Εσύ το μυαλό μου τρελαίνεις.
Εσύ σε όλα υπάρχεις.
Εσύ κι ας μην είσαι εδώ.

Πες μου πως αυτό που αισθανθήκαμε
δεν θα 'ναι για μια νύχτα μόνο, για μια νύχτα μόνo.
Αυτό που νιώσαμε όταν κοιταχτήκαμε
συμβαίνει μια στις χίλιες μόνο, μια στις χίλιες μόνο
αληθινά.

Πες μου πως αυτό που ζούμε δεν είν' άλλη μια
αγάπη από nylon, αγάπη από nylon

Δωσ' μου αγάπη, να είναι αγάπη,
ν'αντέχει στον χρόνο, ν'αντέχει στα λάθη x2

Όμως όλοι ζούμε σ' έναν κόσμο που όλα είναι πλαστικά.
Πες μου πως αυτό που ζούμε δεν είν' άλλη μια

Αγάπη από nylon
Δεν είν'άλλη μια αγάπη από nylon
Δεν είν'άλλη μια αγάπη από nylon

Σ' ένα όνειρο συναντηθήκαμε
μα πες μου πως δεν είναι λάθος, ένα ακόμη λάθος.
Πες μου πως και οι δυο δεν τρελαθήκαμε
πως δεν μας τύφλωσε το πάθος, του έρωτα το πάθος
ξαφνικά.

Δε λέει κι απόψε η βραδιά
πάλι να ξημερώσει
κι ο πόνος μες στα στήθια μου
δε λέει να μερώσει.

Ερωτευμενάκι,σάπιο καραβάκι
μέσα στης καρδιάς σου την κακοκαιριά.
Ερωτευμενάκι,κοίτα με λιγάκι
γιατί θα πεθάνω και θα κλαις μετά.

Κλέψε μια στάλα άνοιξη
από τα όνειρά σου
και βάλ'τη σ'ένα φάκελο
μαζί με ένα γεια σου.

Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα
τον αριθμό της μοναξιάς μου δε χτυπάς
και μεγαλώνει η απόσταση για μας.

Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα
μες στου μυαλού μου το αβάσταχτο κενό
μοιάζεις με όνειρο που φεύγει μακρινό...

Και δε χτυπάει το τηλέφωνο, με πνίγει το παράπονο
που δεν κατάλαβες ποτέ σου τι περνώ
κι αν έχει γίνει η αγωνία μου βουνό
Δώδεκα, η ελπίδα μου κρεμάστηκε
σ' ένα τηλέφωνο που έμεινε νεκρό
και την καρδιά μου που φωνάζει σ' αγαπώ
Δώδεκα

Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα
τον αριθμό της μοναξιάς μου δε χτυπάς
και μεγαλώνει η απόσταση για μας

Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα
δεν το αντέχω το μαρτύριο αυτό
και πως τελειώσαν όλα θέλω να σου πω...

Μα δε χτυπάει το τηλέφωνο, με πνίγει το παράπονο
που δεν κατάλαβες ποτέ σου τι περνώ
κι αν έχει γίνει η αγωνία μου βουνό
Δώδεκα, η ελπίδα μου κρεμάστηκε
σ' ένα τηλέφωνο που έμεινε νεκρό
και την καρδιά μου που φωνάζει σ' αγαπώ
Δώδεκα.

Και τώρα που χωρίσαμε τι θες,
τι βγαίνει πια αν φταίω ή αν φταις;
Καινούργια αγάπη ήρθε στην καρδιά
και νιώθω ν' αγαπώ πρώτη φορά.

Καλημέρα, καινούργια μου αγάπη
καλημέρα, καινούργια ζωή!
Από σήμερα τέλος τα λάθη,
φτάνει να 'μαστε πάντα μαζί.

Και τώρα που χωρίσαμε μου λες
τα λάθη μας ν' αφήσουμε στο χτες.
Φοβάμαι, όμως, πια πως είναι αργά
ο χρόνος τώρα πίσω δε γυρνά.

Μεθυσμένη πολιτεία με σημάδεψες βαθιά
είχα κάποτε μια αγάπη
και την πήρε η συννεφιά
μες την έρημη πλατεία
τ' όνειρό μου το παλιό
μεθυσμένη πολιτεία σ' αγαπώ

Μεθυσμένη πολιτεία
μια κορνίζα αδειανή
μια λατέρνα είν' η ζωή μου
με ξεκούρδιστη φωνή
πάνε κι έρχονται σαν πλοία
οι αναμνήσεις στον καιρό
μεθυσμένη πολιτεία σ' αγαπώ

Μεθυσμένη πολιτεία
κάποιας άλλης εποχής
σε γυρεύω στο τραγούδι της βροχής
μια παλιά φωτογραφία
στο συρτάρι το κλειστό
μεθυσμένη πολιτεία σ' αγαπώ

μεθυσμένη πολιτεία
με σημάδεψες βαθιά
είχα κάποτε μια αγάπη
και την πήρε η συννεφιά
τ' όνειρό μου το παλιό
μεθυσμένη πολιτεία σ' αγαπώ

Μεθυσμένη πολιτεία
κάποιας άλλης εποχής
σε γυρεύω στο τραγούδι της βροχής
μια παλιά φωτογραφία
στο συρτάρι το κλειστό
μεθυσμένη πολιτεία σ' αγαπώ

Μεθυσμένη πολιτεία με σημάδεψες βαθιά
είχα κάποτε μια αγάπη και την πήρε η συννεφιά
μες την έρημη πλατεία τ' όνειρό μου το παλιό
Μεθυσμένη πολιτεία σ' αγαπώ.

Θα πάμε κόντρα και όπου βγει,
στου χρόνου την καταστροφή
ό,τι αξίζει θα σωθεί,
τα χωριστά ή το μαζί.
Υπάρχει πάντα ένας δεσμός
που μας πληγώνει διαρκώς,
μα εμείς θα πάμε κι όπου βγει
κόντρα σε κάθε λογική.

Υπάρχει πάντα μια απόσταση μικρή
από τον έρωτα ως την καταστροφή.
Υπάρχει κόντρα στο μυαλό και στην ψυχή,
μα εμείς πετάμε, γκρεμιζόμαστε,
ξανά ερωτευόμαστε και πάμε απ' την αρχή.

Θα πάμε κόντρα και όπου βγει.
Κόντρα σε κάθε λογική,
λόντρα στα «πρέπει» και στα «μη».
Αυτός ο έρωτας για πάντα θα νικάει.
Ό,τι αξίζει θα σωθεί,
θα δυναμώνει και θα μας κρατάει
στο χωριστά και στο μαζί.
Κόντρα σε κάθε λογική,
αυτός ο έρωτας θα προχωράει.

Κόντρα κι όπου βγει.

Μαζί σου πάντα θα με δένει μια παραλίγο ευτυχία.
Σήμερα ζούμε χωρισμένοι εμείς που γράψαμε ιστορία.
Σίγουρα πάντα κάτι μένει αλλά δεν έχει σημασία,
τώρα μαθαίνω τι σημαίνει από μακριά κι αγαπημένοι.

Είσαι παντού μα, εγώ δε σε ψάχνω,
είσαι αλλού αναπνέω υπάρχω.
Είσαι αλλιώς μα εγώ δε σε ξέρω,
σβήνω το φως αλλά δεν υποφέρω.
Τώρα μαθαίνω τι σημαίνει από μακριά κι αγαπημένοι.

Μαζί σου πάντα θα με δένει αυτό που λέγεται λατρεία.
Δυο αναπτήρες αναμμένοι σε μια μεγάλη συναυλία.
Μέσα μου κάτι επιμένει ότι χωρίσαμε στ΄αστεία,
όμως μαθαίνω τι σημαίνει από μακριά κι αγαπημένοι.

Γιατί λοιπόν μου λες πως με χρειάζεσαι,
γιατί να προσποιείσαι πως με νοιάζεσαι,
γιατί στο κόπο μπαίνεις και κουράζεσαι
αφού αγάπη μου αλλού μοιράζεσαι.

Κι εγώ το βλέπω κι αυτό με λιώνει.
Κι εγώ το νιώθω και με πληγώνει,
με σημαδεύει,με κομματιάζει,με τελειώνει.

Εκεί,πάντα είσαι εκεί,
τίποτα δεν άλλαξε.
Εκεί, πάντα είσαι εκεί,
λάθος μου που πίστεψα
πως μ' αγαπούσες.

Εκεί,πάντα είσαι εκεί,
πόσο ξεγελάστηκα.
Εκεί,πάντα είσαι εκεί,
εμένανε απλά με χρησιμοποιούσες.
Εκεί,πάντα είσαι εκεί.

Γιατί με κάνεις να πιστεύω πως μου δίνεσαι,
γιατί να πρέπει τόσο να υποκρίνεσαι,
γιατί σ' αυτό που νιώθεις δεν αφήνεσαι
αφού αγάπη μου κομμάτια γίνεσαι.

Μαύρα γυαλιά φοράω,στέκομαι σε κοιτάω,
πάει ένας χρόνος πια και κάτι.
Μαύρα γυαλιά φοράω, τι κάνεις σε ρωτάω,
άραγε σου θυμίζω κάτι απ'τα παλιά.

Μαύρα γυαλιά φοράω,
μέσα στη νύχτα το παίζω φευγάτη,
μου λες να τα βγάλω μα εγώ από γινάτι
θα τα φοράω,μ' αυτά θα πεθάνω,
δεν θα σ' αφήσω να τα δεις ποτέ ξανά
τα δυο μου μάτια τα πρησμένα απ' το κλάμα
πίσω απ' τα μαύρα μου γυαλιά.

Μαύρα γυαλιά φοράω,
μέσα στη νύχτα το παίζω φευγάτη,
μου λες 'Μη χαθούμε',μου κλείνεις το μάτι.
Κι εγώ μένω μόνη,στου δρόμου τη μέση,
να σε κοιτώ να ξεμακραίνεις με άλλη αγκαλιά,
με τα δυο μάτια μου πρησμένα από το κλάμα
πίσω απ' τα μαύρα μου γυαλιά.

Μαύρα γυαλιά φοράω,στα μάτια σε κοιτάω.
Θεέ μου, δεν άλλαξες καθόλου.
Μαύρα γυαλιά φοράω και σου χαμογελάω,
άραγε σου'λειψα καθόλου,μια φορά.

Κάτι πρέπει να κάνω
κάτι πρέπει να κάνω τώρα
για να σε διαγράψω απ' την ζωή μου οριστικά

Κάτι πρέπει να γίνει
κάτι πρέπει να γίνει τώρα
δεν μπορώ άλλο πια να ζω
με χάπια ηρεμιστικά
με χάπια ηρεμιστικά
με χάπια ηρεμιστικά
το ξέρω πως δεν γίνεται τίποτα

Σε σκέφτομαι συνέχεια και τρελαίνομαι
σε σκέφτομαι συνέχεια και αρρωσταίνω
σε σκέφτομαι συνέχεια και τρελαίνομαι
σε σκέφτομαι συνέχεια
σε σκέφτομαι συνέχεια και πεθαίνω

Έλεγα θα περάσει
έλεγα θα περάσει Θεέ μου
νόμιζα πως αρρώστια ήσουν που κάποτε θα γιατρευτεί

Έλεγα θα ξεχάσω
έλεγα θα ξεχάσω κι όμως
σαν μικρόβιο ελεύθερo ακόμα
στο αίμα μου κυκλοφορείς
στο αίμα μου κυκλοφορείς
στο αίμα μου κυκλοφορείς
και όλη την ζωή μου την καταργείς.

Κάποτε το ψέμα τελειώνει
Κάποτε το ψέμα τελειώνει
Δεν μπορείς να κρυφτείς πουθενά
Κάποτε το παιχνίδι παλιώνει
Κάποτε το παιχνίδι τελειώνει
Οι πύργοι πέσανε
Οι στρατηγοί σου έχουν χαθεί
Οι στρατιώτες σου ένας-ένας λιγοστεύουν
Τ' άλογα δεν υπάρχουν πια
Μένει η βασίλισσα κι εσύ

Η επόμενη κίνηση θα 'ναι ματ
Η επόμενη κίνηση θα 'ναι ματ
Τελειώσαμε, τελειώσαμε
Η επόμενη κίνηση θα 'ναι ματ
Η επόμενη κίνηση θα 'ναι ματ
Τελειώσαμε, τελειώσαμε
Εδώ

Κάποτε η νύχτα τελειώνει
Κάποτε η νύχτα τελειώνει
Δεν μπορείς να κρυφτείς πουθενά
Κάποτε ο εφιάλτης τελειώνει
Κάποτε ο εφιάλτης τελειώνει
Οι μάσκες πέσανε
Το πρόσωπό σου έχει φανεί
Κι όλο το ψέμα σου
Τρέμει γυμνό μπρος στην αλήθεια
Άλλοθι δεν υπάρχει πια
Ό,τι κι αν κάνεις είναι αργά.

Το χλωμό το προσωπάκι σου
στις φωτογραφίες μας κοιτώ,
πόσο κουράστηκες,να φύγεις βιάστηκες.

Τα θλιμμένα τα ματάκια σου
σαν δυο σύννεφα στον ουρανό,
πού να πηγαίνουνε,πού ταξιδεύουνε.

Ελένη, εκεί που πας κοίτα να είσαι ευτυχισμένη,
σ' αυτή τη γη η μοίρα σου ήταν γραμμένη
σ' άσπρο χαρτί με ένα κίτρινο στυλό,
σα δάκρυ από λεμόνι. x2

Θυμάμαι πόσα απογεύματα
καθόσουνα δίχως να βγάλεις τσιμουδιά,
μόνο με κοίταζες και χαμογέλαγες.

Σου στέλνω αυτό το τραγουδάκι μου
για να σου κρατάει συντροφιά
και να μην ξεχνάς να μου χαμογελάς.

Εντελώς τυχαία συναντηθήκαμε
μέσα στη νύχτα ξαφνικά.
Εντελώς τυχαία καρδιοχτυπήσαμε
μετά από χρόνια ξανά.
Και σε κοιτάζω,και με κοιτάζεις.
Και σ'αγκαλιάζω και μ'αγκαλιάζεις.

Η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη,
λέξη από τα χείλη μας δεν βγαίνει.
Η σιωπή τα λέει απόψε όλα,
τι να πείς και τι να πώ. x2

Αμηχανία,αμηχανία,
να μ'αγαπάς,να σ'αγαπώ.

Εντελώς τυχαία ξανανταμώσαμε
στου φθινοπώρου τη βροχή.
Εντελώς τυχαία ξαναματώσαμε
κάποια παλιά μας πληγή.
Και σε κοιτάζω,και με κοιτάζεις.
Και σ'αγκαλιάζω και μ'αγκαλιάζεις.;

Πες το αφέλεια
πες το θυσία
πες το δακρύβρεχτο σενάριο σε ινδική ταινία

Ήσουν πιστεύω μου
ήσουν θρησκεία
και εγώ σε πίστεψα σε αγάπησα όσο καμία

Μα ήταν θεέ μου...

Ψεύτικα τα δάκρυά σου
ψεύτικα και τα φιλιά σου
ψεύτικα τα σ' αγαπώ σου
όλα ήταν ψεύτικα ψεύτικα ψεύτικα

Πες με παράλογη
πες με αστεία
πες μου τι θέλεις πια για μένανε δεν έχει σημασία

Ήσουν πιστεύω μου
ήσουν θρησκεία
και εγώ σε πίστεψα σε λάτρεψα όσο καμία.

Γέμισε άδειες κούτες το σαλόνι
και μια καινούργια θέα απ' το μπαλκόνι.
Μυρίζει αλλιώτικος αέρας εδώ μέσα,
μα σε ξεπέρασα και μου'μειναν και ρέστα.
Κι ετσι όπως μπαίνει απ' τα παράθυρα το φως,
χαίρω πολύ μου λέει ο καινούργιος μου εαυτός.

Τώρα καίω την καρδιά μου,
καίω και τα δάκρυά μου
και ξορκίζω δέκα χρόνια
στα καινούργια μου σεντόνια.

Στάχτη κάνω την καρδιά μου,
στάχτη και τα όνειρα μου
και ξορκίζω δέκα χρόνια
στα καινούργια μου σεντόνια.

Πήρα τα ρούχα μου και σου άφησα αναμνήσεις
για συντροφιά στις άδειες νύχτες που θα ζήσεις.
Κι έτσι όπως μπαίνει απ' τα παράθυρα το φως,
χαίρω πολύ μου λέει ο καινούργιος μου εαυτός

Τώρα καίω την καρδιά μου,
καίω και τα δάκρυά μου
και ξορκίζω δέκα χρόνια
στα καινούργια μου σεντόνια.

Στάχτη κάνω την καρδιά μου,
στάχτη και τα όνειρα μου
και ξορκίζω δέκα χρόνια
στα καινούργια μου σεντόνια.

Ό,τι έγινε,έγινε,
ό,τι έκανα,έκανα,
όσο έκλαψα,έκλαψα.
Φτάνουν πια τα δάκρυα αρκετά.

Όπου κι αν κρύβεσαι εγώ θα σε βρίσκω
Όπου κι αν είσαι θα σ'ανακαλύπτω
ότι κι αν κάνεις εγώ θα το ξέρω

Όσο κι αν θέλεις να με προσπεράσεις
Να φύγεις να μακριά μου και να με ξεχάσεις
Όσο κι αν λες πως δεν θες να με ξέρεις
Το νοιώθω υποφέρεις

Είμαι
Όλο σοτυ το είναι
Είμαι στη σκέψη σου
Είμαι στις φλέβες σου
Είμαι στο αίμα σου εγώ

Όπου κι αν βρίσκεσαι θα το μαθαίνω
Όσο κι αν τρέχεις θα σε προλαβαίνω
Ότι κι αν λες εγώ θα τα ακούω

Μην προσποιείσαι ότι δεν σ'ενδιαφέφω
Στ'αλήθεια πεθαίνεις για μένα το ξέρω
Είμαι για σένα η αρχή και το τέλος
Στην καρδιά σου το βέλος.

Αν το νήμα της ζωής
για τον ένανε κοπεί
θα πεθάνουμε κι οι δύο.
Ούτε μια στιγμή,
ούτ' ένα λεπτό
δεν μπορώ να σκέφτομαι,
να ελπίζω,να υπάρχω,
ν'αναπνέω χωρίς εσένα.
Κράτα με σφιχτά,φίλα με ξανά,
πες μου ότι πάντοτε θα είμαστε μαζί
και στο θάνατο και στη ζωή.

Τραύμα είσαι ανοιχτό,
τραύμα που το αγαπώ
κι αν θα κλείσει θα χαθώ.
Τραύμα που χώρια του εγώ δε ζω.

Με κοιτάζεις με δυο μάτια
που ανάβουνε φωτιές.
Την καρδιά μου την χτυπάνε
κεραυνοί και αστραπές.

Όλα τα λεφτά,μωρό μου,
όλα τα λεφτά
για τα δυο σου μάτια
που μου πήραν τα μυαλά.
Όλα τα λεφτά,μωρό μου,
όλα τα λεφτά
για δυο μάτια δολοφονικά,
για δυο μάτια δολοφονικά.

Με κοιτάς και με διάβαζεις
σα βιβλίο ανοιχτό.
Της καρδιάς μου να σου κρύψω
δεν μπορώ το μυστικό.

Ζαλισμένη απ' τον χορό
μεσ' στα σύννεφα πετώ
φωτοστέφανο φορώ
και σαν τον ήλιο
λάμπω

Αγκάλιασέ με
Αγάπησέ με
Ανέβασέ με
πιο ψηλά
πιο ψηλά
πιο ψηλά
πιο ψηλά

Αγκάλιασέ με
Αγάπησέ με
Ανέβασέ με
λίγο πιο ψηλά
λίγο ψηλά

Είμαι ζαλισμένη
Είμαι ερωτευμένη
Είμαι ευτυχισμένη

Και
Λάμπω
απ' την χαρά μου.
Λάμπω
όταν σε βλέπω.
Λάμπω
σαν το ήλιο.
Λάμπω
σαν διαμάντι.

Λάμπω
απ' την χαρά μου.
Λάμπω
όταν σε βλέπω.
Λάμπω
σαν το ήλιο.
Λάμπω
σαν διαμάντι.
Λάμπω, λάμπω.

Ξενύχτισε με
Ξελόγιασε με
Ξετρέλανε με
πιο πολύ
πιο πολύ
πιο πολύ
πιο πολύ

Ξενύχτισε με
Ξελόγιασε με
Ξετρέλανε με
λίγο πιο πολύ
λίγο πιο πολύ.

Σαν μια φάρσα μοιάζει παιδική
μη ρωτάς ποτέ γιατί
μη ρωτάς ποτέ γιατί

Ήταν η αγάπη δυστυχώς
ένας δείπνος μυστικός
ένα φιλμ που πήρε φως

Κι όλα σβηστήκαν όλα κάηκαν
όλα γίνανε καπνός
Όλα τέλειωσαν όλα χάθηκαν
της αγάπης μας το φιλμ
έχει πάρει φως

Φως, μας έχει πια τυφλώσει
Φως, όλα έχουν τελειώσει
Φως, οι φωτογραφίες μιας ζωής
έχουνε πάρει όλες φως.

Τώρα ξέρω, πάνω απ' όλα είσαι εσύ
το ποτήρι σου γεμίζω, και νομίζω πως αδειάζει
ένας άνεμος την πόρτα μου χτυπάει
και πιστεύω το κλειδί σου πως θ' ακούσω
να γυρνάει.

Τώρα ξέρω, πάνω απ' όλα είσαι εσύ
νοιώθω ήρεμη και, ίσως, και γι αυτό έχεις φροντίσει
θα σου πω και ένα νέο να σ' αρέσει
στον αγώνα που ζητούσες, σου εξασφάλισα
μια θέση.

Είμαι πολύ καλά, σε σκέφτομαι συχνά
σε αγαπώ πολύ, μ' αγάπη φιλική
είμαι πολύ καλά, μα πέρασα πολλά
δε φταις εσύ γι' αυτό, κακίες δεν κρατώ.

Τώρα ξέρω, πάνω απ' όλα είσαι εσύ
την ανάσα σου μυρίζω, μες στο σπίτι όλη μέρα
τα γυαλιά σου, είναι πάνω στο γραφείο
κι ο καφές που θα σερβίρω είναι πάντοτε
για δύο.

Είμαι πολύ καλά, σε σκέφτομαι συχνά
σε αγαπώ πολύ, μ' αγάπη φιλική
είμαι πολύ καλά, μα πέρασα πολλά
δε φταις εσύ γι' αυτό, κακίες δεν κρατώ.

Τα έπιπλα κοιτώ, και γράφω σ' αγαπώ
με σκόνη απ' τη ζωή, που άφησες εσύ

Είμαι πολύ καλά, σε σκέφτομαι συχνά
σε αγαπώ πολύ, μ' αγάπη φιλική
είμαι πολύ καλά, μα πέρασα πολλά
δε φταις εσύ γι' αυτό, κακίες δεν κρατώ.

Είμαι πολύ καλά, σε σκέφτομαι συχνά
σε αγαπώ πολύ, μ' αγάπη φιλική
είμαι πολύ καλά, μα πέρασα πολλά
δε φταις εσύ γι' αυτό, κακίες δεν κρατώ.

Όταν νιώθεις έναν κόμπο στο λαιμό
και το ταβάνι στο δωμάτιο να γυρνάει.
Όταν νιώθεις της καρδιάς σου τον παλμό
σαν τύμπανο στη ζούγκλα μέσα άγρια να χτυπάει.

Όταν νιώθεις ότι κόβεσαι στα δύο
και το στομάχι σου απ' τον πόνο ότι θα σπάσει.
Όταν το στόμα σου είναι σαν χολή πικρό
κι η ζωή σου ότι έχει πια το νόημά της χάσει.

Τότε ζεις αληθινά,τότε ζεις πραγματικά.
Γιατί η αγάπη είναι θάνατος κι ανάσταση μαζί,
η αγάπη είναι θάνατος κι ανάσταση μαζί.
Όχι,δεν σε ξέχασα ποτέ μου.
Όχι,είσαι μέσα μου ακόμα.
Δε σταματάει,δε σταματάει,δε σταματάει
δε σταματάει,δε σταματάει,δε σταματάει
δεν υποφέρεται,δεν υποφέρεται,δεν υποφέρεται.
Ο πόνος της αγάπης δεν τελειώνει,
ο πόνος της αγάπης
δε σταματάει,δε σταματάει,δε σταματάει,
δε σταματάει,δε σταματάει,δε σταματάει.

Όταν νιώθεις πως κάνει ζέστη ξαφνικά
και το πουλόβερ στο λαιμό σου σε στενεύει.
Όταν νομίζεις πως δεν άκουσες καλά
κι ο αέρας στο δωμάτιο μέσα ότι λιγοστεύει.

What are you waitin' for?

Αν θες να ψαχτείς η πόρτα είναι εδω
κι αν μια φορά πιέζεσαι, πιέζομαι εκατό.
Κανόνισε τη νύχτα σου με κάνα κολλητό,
στο μεταξύ θα πεταχτώ μέχρι το Μεξικό,να τα πιω.

Μπορείς απόψε να βγεις μ' όλες τις τσούλες της γης.
Βγες μπροστά, δυνατά, για νέους έρωτες.
Να βρεις κορίτσια σωστά, για να χαρεί κι η μαμά,
στη πυρά, στη πυρά, με τις ξενέρωτες.

What are you waitin' for?!

Πες πως είμαστε κι οι δυο αλλού γι' αλλού,
εντάξει, ας μην πάθουμε και κρίση πανικού.
Να βρεις καμια να της μιλάς για γήπεδα και γκολ
κι άσε τις γυναικες που γουστάρουν μια ζωή rock'n'roll

Μπορείς απόψε να βγεις μ' όλες τις τσούλες της γης.
Βγες μπροστά, δυνατά, για νέους έρωτες.
Να βρεις κορίτσια σωστά, για να χαρεί κι η μαμά,
στη πυρά, στη πυρά, με τις ξενέρωτες.

Έχεις ταλέντο στην απάτη,
αθωότητα στο μάτι,
είσαι άλλη μια κόπια,
με δυο λόγια ασ' τα ψόφια.

Το ξέρω πως δεν πρέπει έτσι να σ'αγαπώ.
Το ξέρω πως μου κάνει απίστευτο κακό.
Μόνο κακό.
Όσο πάω βυθίζομαι και πιο πολύ στο σκοτάδι.
Έχω παραισθήσεις,λιώνω απ'τον πυρετό.
Σ' έχω ανάγκη,χάνομαι.

Από αγάπη υπερβολική
θα πεθάνω.
Δεν μπορώ μακριά σου ούτε στιγμή
τι να κάνω. x2

Αρρώστια μου,αρρώστια μου γύρνα πίσω.
Δε γίνεται,δε γίνεται να σε μισήσω.

Τόσο καιρό κρατιέμαι,δε σου τηλεφωνώ.
Με νύχια και με δόντια μέσα μου πολεμώ.
Σε πολεμώ.
Η ανάγκη όμως να σε ξαναδώ όλο και φουντώνει.
Με τρελαίνει,με κάνει και παραμιλώ,
με τελειώνει,χάνομαι.

Δεν θέλω να ξέρεις
πως εδώ και δυο μήνες είμαι συνέχεια στο σπίτι μονάχη μου.
Δεν θέλω να ξέρεις
πόσο άσχημη νιώθω με μαύρους κύκλους κάτω απ' τα μάτια μου.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως μου είναι αδιάφορο αν ζω ή δεν ζω.
Δεν θέλω να ξέρεις
πόσο πολύ σ' αγαπώ.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως περνάω τις ώρες μου περιμένοντας να με πάρεις κάποιο τηλέφωνο.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως φοράω τα ρούχα σου να σε αισθάνομαι συνέχεια κολλημένο επάνω μου.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως δεν έχω όρεξη να φάω έχω μείνει μισή.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως σε σκέφτομαι βράδυ-πρωί.

Δεν θέλω να ξέρεις
πως για σένα είμαι σκόνη είμαι χώμα.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως για 'σένα πίνω είμαι λιώμα.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως για σένα βουλιάζω σε κώμα.
Σαν παλιά ζωγραφιά λίγο-λίγο μου φεύγει το χρώμα.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως για σένα είμαι σκόνη είμαι χώμα.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως για σένα υπάρχω ακόμα.

Δεν θέλω να ξέρεις
πως όλα αυτά που σου λένε ότι είμαι δήθεν καλά είναι όλα ψέματα.
Δεν θέλω να ξέρεις
ότι είμαι όλη μέρα σε ένα δωμάτιο και ζω με σκιές και φαντάσματα.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως με παίρνει ο ύπνος με χάπια κάθε πρωί.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως για 'μένα τα πάντα είσαι εσύ.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως ότι συμβαίνει επάνω στον κόσμο με αφήνη αδιάφορη.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως για τίποτα πια δεν με νοιάζει νιώθω τόσο μα τόσο ουδέτερη.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως είμαι μόνη δεν θέλω κανένα να δω.
Δεν θέλω να ξέρεις
πόσο πολύ σ' αγαπώ.

Δεν θέλω να ξέρεις
πως για σένα είμαι σκόνη είμαι χώμα.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως για 'σένα πίνω είμαι λιώμα.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως για σένα βουλιάζω σε κώμα.
Σαν παλιά ζωγραφιά λίγο-λίγο μου φεύγει το χρώμα.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως για σένα είμαι σκόνη είμαι χώμα.
Δεν θέλω να ξέρεις
πως για σένα υπάρχω ακόμα.

Αυτό το αντίο που τώρα θα πούμε
είναι το τέλος κάποιας αγάπης
που δε γεννήθηκε ποτέ.
Δε γεννήθηκε ποτέ.
Αυτό το παιχνίδι που παίζουμε ο ένας
στις πλάτες του άλλου εδώ θα τελειώσει.

Μα πρέπει κάτι να σου πω.
Θέλω κάτι να σου πω.
Το ξέρω ότι προσπάθησες.
Το ξέρω ότι γελάστηκες γι'αυτό...

Μην ψάχνεις την αγάπη,
η αγάπη όλους τους βρίσκει.
Μην ψάχνεις μέσα μου να βρεις αυτό που δεν έχασες ποτέ.
Μην ψάχνεις την αγάπη σε φωτιές που δεν καίνε.
Μην προσπαθείς να κλείσεις τις πληγές
που δε σου άνοιξα ποτέ.

Αυτό το ταξίδι που μου 'πες μια μέρα
μαζί μου θα κάνεις τι κρίμα δε βρήκες
εισιτήριο να 'ρθεις.
Εισιτήριο να'ρθείς.
Αυτός ο χειμώνας το ξέρω πως θα'ναι
και για τους δυο μας ο πιο μεγάλος.


Μα πρέπει κάτι να σου πω.
Θέλω κάτι να σου πω.
Το ξέρω ότι προσπάθησες.
Το ξέρω ότι γελάστηκες γι'αυτό...

Μην ψάχνεις την αγάπη,
η αγάπη όλους τους βρίσκει.
Μην ψάχνεις μέσα μου να βρεις αυτό που δεν έχασες ποτέ
Μην ψάχνεις την αγάπη σε φωτιές που δεν καίνε.
Μην προσπαθείς να κλείσεις τις πληγές
που δε σου άνοιξα ποτέ.

Σε λάθος διαδρομές με τα μάτια κλειστά παρασύρθηκες.
Σε ψεύτικες φωνές αγάπη μου πίστεψες.
Ποτέ σε μας δεν πίστεψες αληθινά.

Πέρασε καιρός, τι θέλεις;
Τι γυρεύεις από κείνες τις στιγμές που φύγαν;
Κέρνα με καφέ αν θέλεις,
κάνουμε τσιγάρο κι άσε τις κουβέντες να 'ν' απλές,
λιγοστές,
όπως δυο φίλοι που βρεθήκαμε τυχαία.

Kι έχω τόσα να θυμάμαι από σένα:
χρόνια που τα ζήσαμε μαζί ένα-ένα,
ώρες σιωπηλές και βράδια ερωτευμένα,
κι όλο με ρωτάς πού πήγανε χαμένα.

Πέρασε καιρός, τι θέλεις;
Τι ζητάς από τις στάχτες να μαζέψεις τώρα;
Κάνε μου παρέα αν θέλεις,
όχι όμως πολύ μην τύχει και λύγισω και σου πω
"σ' αγαπώ",
κι ύστερα μόνη, τόσο μόνη πώς θα ζήσω;

Πάλι χωρίζουμε κι όλα μαυρίζουνε,
ο κόσμος με φοβίζει,
στη καρδιά μουη θλίψη φτερουγίζει.
Πάλι τελειώνουμε,τα μάτια βουρκώνουνε,
τα χείλη τρεμοπαίζουνε κι οι λέξεις πια δεν βγαίνουνε.

Και εγώ που ακόμα σ' αγαπάω
δεν ξέρω που να πάω και σκέφτομαι
με τρόμο ότι και πάλι πάλι πάλι

Πάλι στα χαμένα θα γυρνάω,
με κακά παιδιά θα ξενυχτάω,
τις κακές συνήθειες θα αρχίσω
από το μυαλό για να σε σβήσω.

Πάλι στα χαμένα θα γυρνάω,
με κακά παιδιά θα ξενυχτάω,
τις κακές συνήθειες θα αρχίσω
να σε λησμονήσω.

Πάλι χωρίζουμε κι όλα μαυρίζουνε,
η νύχτα με τυλίγει
και ένας κόμπος στο λαιμό με πνίγει.
Πάλι τελειώνουμε,τα μάτια βουρκώνουνε,
οι σκέψεις με σκοτώνουνε,τα φώτα χαμηλώνουνε.

Σαν κουρδισμένο στρατιωτάκι ζεις
αυτό που πρέπει κάνεις πάντα κι απορείς
γιατί σου βγαίνουν όλα πάντα τόσο λάθος
...δίχως πάθος

rn

Μα εγώ δεν είμαι κουρδισμένο στρατιωτάκι
θέλω να είμαι στο μυαλό και στο κορμί και στη καρδιά σου
...η προτεραιότητα σου

rn

Παράτησε τα όλα κι έλα να με βρείς
σε θέλω τώρα τώρα τώρα, μην αργείς
κάνε μια υπέρβαση αν θες να βρείς
...την ταυτότητα σου
Παράτησε τα όλα κι έλα να με βρείς
σε θέλω τώρα τώρα τώρα, μην αργείς
κάνε μια υπέρβαση για την
προτεραιότητα σου.

Αν γεννιόμουνα ακόμη μια φορά,
πάλι εσένανε θα ερωτευομουνα.
Αν γεννιόμουνα ακόμη μια φορά,
πάλι για σένανε εγώ θα πέθαινα.

Δεν έχω τάσεις αυτοκτονίας,
όμως η έλλειψη επικοινωνίας
μαζί σου μ'έχει τρελλάνει,
μου 'χει κάνει κακό.
Δεν έχω τάσεις αυτοκτονίας,
όμως η έλλειψη επικοινωνίας
δεν μου αφήνει περιθώρια
λογικά να σκεφτώ.

Και θέλω να πεθάνω,θέλω να πεθάνω
σου το ορκίζομαι,σου το ορκίζομαι,
σου το ορκίζομαι,σου το ορκίζομαι πώς

Αν γεννιόμουνα ακόμη μια φορά,
πάλι εσένανε θα ερωτευομουνα.
Αν γεννιόμουνα ακόμη μια φορά,
πάλι για σένανε εγώ θα πέθαινα.

Δε με φτιάχνουν τα ποτά,
δε με φτιαχνουν τα λεφτά,
δε με φτιάχνουν τα στολίδια,
δε με φτιάχνουν τα ταξίδια,
δε μεφτιάχνει τίποτα.

Γιατί εγώ τη βρίσκω μόνο με το μωρό μου,
τίποτ'άλλο δεν υπάρχει στο μυαλό μου,
η αγάπη αυτή θα'ναι το βατερλώ μου,
μα αδιαφορώ.

Δε με νοιάζει να αρέσω
και τί ρούχα θα φορέσω.
Δε με νοιάζει τί θα φάω,
τί αμάξι οδηγάω.
Δε με νοιάζει τίποτα.

Γιατί εγώ τη βρίσκω μόνο με το μωρό μου,
τίποτ'άλλο δεν υπάρχει στο μυαλό μου,
η αγάπη αυτή θα'ναι το βατερλώ μου,
μα αδιαφορώ.

Πονάω,πεθαίνω,
φοβάμαι,μα μένω.
Πονάω,δακρύζω
μα πάντα γυρίζω.

Είμαι στα πάνω μου,είμαι στα ωραία μου,
γιατί με τρέλανες εσύ,αγάπη νέα μου.
Είμαι στα πάνω μου,όλα είναι τέλεια,
ο έρωτας,μωρό μου,είναι ψυχεδέλεια.

Ξαφνικά,εκεί που είπα πως μαράθηκα,
σα λουλούδι ότι έκλεισα και πάει,
Ξαφνικά από το τίποτα ερωτεύτηκα
και τίποτα στη γη δε με κρατάει.

Είμαι στα πάνω μου,είμαι στα ωραία μου,
Γιατί με τρέλανες εσύ αγάπη νέα μου.
Είμαι στα πάνω μου,όλα είναι τέλεια,
Ο έρωτας,μωρό μου,είναι ψυχεδέλεια.

Κι όλος ο κόσμος ξαφνικά γεμίζει χρώματα,χρώματα,
χρώματα απ'την ψυχή βγαλμένα.

Είμαι στα πάνω μου,είμαι στα ωραία μου,
γιατί με τρέλανες εσύ,αγάπη νέα μου.
Είμαι στα πάνω μου,όλα είναι τέλεια,
ο έρωτας,μωρό μου,είναι ψυχεδέλεια.

Ξαφνικά,εκεί που είπα προσγειώθηκε,
η καρδιά μου πια στο έδαφος πατάει,
Ξαφνικά,παλι η τρελή απογειώθηκε
και σα διαστημόπλοιο πετάει.

Δε θα δικαιολογηθώ
δεν ψάχνω λύση για να βρω
ούτε και θέλω να σου πω
'συγγνώμη'.
Το ίδιο θα 'κανα κι εγώ
στη θέση σου, τ' ομολογώ,
ούτε να σου αλλάξω προσπαθώ
για μένα γνώμη.

Ένα σου λέω ένα:
είμαι τρελή για σένα.
Ένα σου λέω ένα:
ακόμη ζω για σένα.

Ένα σου λέω, ένα:
είμαι τρελή για σένα.
Ένα σου λέω, ένα:
ακόμη ζω για σένα.

Μην ψάχνεις μάταια να βρεις
βαριές κουβέντες να μου πεις
μόνο να με περιφρονείς
αξίζω.
Άσε με να τιμωρηθώ
και με τις τύψεις μου να ζω
απλά μονάχα πριν σου πω
'αντίο'.

Ένα σου λέω, ένα:
είμαι τρελή για σένα.
Ένα σου λέω, ένα:
ακόμη ζω για σένα.

Ένα σου λέω, ένα:
είμαι τρελή για σένα.
Ένα σου λέω, ένα:
ακόμη ζω για σένα.

Καμιά φορά όταν στα μάτια σε κοιτώ
μέσα τους χάνομαι και νιώθω πως μεθώ.
Κι αναρωτιέμαι, λέω πώς γίνεται αυτό
να υπάρχει τόση ομορφιά στον κόσμο αυτό τον άσχημο.

Όταν σε έπλασ' ο θεός
πρέπει να είχε προφανώς:

Έμπνευση, μεγάλη έμπνευση
πρέπει να είχε έμπνευση,
μεγάλη έμπνευση.

Τα 'χει χαμένα ο κόσμος, έχει ζαλιστεί
σ' αυτή τη σφαίρα που γυρνάει σαν τρελή.
Μα εγώ στ' αλήθεια πρέπει να 'μαι τυχερή
γιατί έχω εσένανε μες στη ζωή αυτή την άχαρη.

Είναι νωρίς και θα μας δούνε
σταμάτα σε παρακαλώ
σκέψου μωρό μου τι θα πούνε
οι γονείς μου αν μας υποπτευθούνε.

Σκέπαστο αγάπη μου, σκέπαστο
το αμαξάκι το ξεσκέπαστο
σκέπαστο τουλάχιστον, σκέπαστο
το αμαξάκι το ξεσκέπαστο,
σκέπαστο.

Πες μου μυαλό πότε θα βάλεις
μπρος απ' το σπίτι μου ντροπή
μα δεν μπορείς να καταλάβεις
πως είμαι άνθρωπος και με ανάβεις.

Σκέπαστο αγάπη μου, σκέπαστο
το αμαξάκι το ξεσκέπαστο
σκέπαστο τουλάχιστον, σκέπαστο
το αμαξάκι το ξεσκέπαστο,
σκέπαστο.

Πρέπει να φύγω, μη με πιάνεις
αύριο δεν θα ΄χω ξυπνημό
σταμάτα, τί 'ν' αυτά που κάνεις
τελικά εσύ θα με τρελλάνεις.

Σκέπαστο αγάπη μου, σκέπαστο
το αμαξάκι το ξεσκέπαστο
σκέπαστο τουλάχιστον, σκέπαστο
το αμαξάκι το ξεσκέπαστο,
σκέπαστο,
τουλάχιστον σκέπαστο
τουλάχιστον σκέπαστο.

Κρυμμένη πίσω απ' τα θρανία
σε κοιτούσα με μανία
στημένη πάντα στην ίδια γωνία
σε περίμενα με αγωνία

Σ' ακολουθούσα ως τη στάση
και η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει
Η ίδια πάντα ιστορία
και πάνε χρόνια δεκατρία

Σαν δολοφόνος μανιακός
σε κυνηγάω διαρκώς

Μα στο κάθε βήμα σου
εγώ είμαι πάντα το θύμα σου

Χιλιάδες γράμματα σου γράφω
δίχως να τα υπογράφω
Συνέχεια σου τηλεφωνάω
μα ποτέ δε σου μιλάω

Για ν' ακούσω τη φωνή σου
να νιώσω την αναπνοή σου
Ένα ναι προτού να κλείσεις
ή έστω ακόμα να με βρίσεις.

Τη νύχτα εγώ κι εσύ, ανηφόρα μου,
κι από κάτω η Αθήνα με τα μάτια κλειστά,
πάντοτε θα σε θυμάμαι, ανηφόρα μου,
εσύ μονάχα ξέρεις όλα μου τα μυστικά,
από παιδί.

Κι όταν κάτι μου τύχει, όταν κάτι συμβεί,
στην Κυψέλη, πάντα πίσω, κάτι με πηγαίνει,
στην Κυψέλη, η ανηφόρα μου με περιμένει,
στην Κυψέλη, πάντα πίσω, κάτι με πηγαίνει
στην Κυψέλη, η ανηφόρα μου με περιμένει.

Τώρα ζούμε χωριστά, ανηφόρα μου,
απ' την Αθήνα σε κοιτάζω με τα μάτια κλειστά,
ίσως να 'μαι ευτυχισμένη, ανηφόρα μου,
εσένα όμως πάντα σ' έχω μέσα στην καρδιά,
από παιδί.

Κι όταν κάτι μου τύχει, όταν κάτι συμβεί,
στην Κυψέλη, πάντα πίσω, κάτι με πηγαίνει,
στην Κυψέλη, η ανηφόρα μου με περιμένει,
στην Κυψέλη, πάντα πίσω, κάτι με πηγαίνει
στην Κυψέλη, η ανηφόρα μου με περιμένει.

Στην Κυψέλη, πάντα πίσω, κάτι με πηγαίνει,
στην Κυψέλη, η ανηφόρα μου με περιμένει,
στην Κυψέλη, πάντα πίσω, κάτι με πηγαίνει
στην Κυψέλη, η ανηφόρα μου με περιμένει.

Κλίμα,τροπικό μου κλίμα,έχεις δυο καρδιές,
με τη μία με παγώνεις,με την άλλη σου με καις.
Κλίμα,τροπικό μου κλίμα,πόσο σ'αγαπώ,
η καρδιά μου θ'αρρωστήσει στου έρωτά σου τον καιρό.

Τρελαίνομαι,μια παγώνω,μια ζεσταίνομαι.
Τρελαίνομαι,μια πεθαίνω,μια ανασταίνομαι.
Τρελαίνομαι.

Κρίμα μου,γλυκό μου κρίμα,να σ'ακολουθώ,
μια στην άβυσσο με ρίχνεις,μια με πας στον ουρανό.
Κλίμα,τροπικό μου κλίμα,δώσε μου ζωήμ
είμ'από νερό και χώμα κι είσ'ανάσα θεϊκή.

Τρελαίνομαι,μια παγώνω,μια ζεσταίνομαι.
Τρελαίνομαι,μια πεθαίνω,μια ανασταίνομαι.
Τρελαίνομαι.

Μια με πιάνεις,μια μ'αφήνεις,
μια γελάω,μια κλαίω
Μια μ'ανάβεις,μια με σβήνεις,
δεν αντέχω σου λέω,δεν αντέχω σου λέω.

Πάλι δεν έχω κλείσει μάτι
και σε λιγάκι ξημερώνει.
Έχω ξεμείνει από τσιγάρα
και το μπουκάλι αυτό τελειώνει.
Παραπατώντας το κορμί μου κουβαλάω
απ' την κουζίνα στο σαλόνι
κι η αγωνία αν θα 'ρθείς
κάθε μου κύτταρο νεκρώνει.

Άλλη μια φορά που πνίγομαι μες στο πιοτό,
άλλη μια φορά που χάνομαι για να σε βρω,
άλλη μια φορά που ξέχασε,πάλι θα πουν,
το γκάζι ανοιχτό.
Άλλη μια φορά που αισθάνομαι ότι δεν ζω,
άλλη μια φορά που πνίγομαι μες στο πιοτό,
άλλη μια φορά που οι γείτονες ξανά θα με βρουν
με γκάζι ανοιχτό.

Το τηλέφωνο χτυπάει
κι εγώ το ψάχνω σαν τρελή
κάτω από ρούχα πεταμένα.
Η καρδιά μου σταματάει
με την ελπίδα πως θ' ακούσω πάλι εσένα.
'Συγγνώμη, λάθος',
και το τηλέφωνο
μέσ' από τ' άψυχα τα χέρια μου γλιστράει
κι απελπισία σαν σίδερο βαριά
τα γόνατά μου τα λυγάει.

Το ξέρω πως υποφέρεις
γιατί δε θες να με πικράνεις.
Το ξέρω αισθάνεσαι τύψεις
γι' αυτό που τώρα πας να κάνεις.
Μάτια μου γλυκά,
τα πράγματα για μένα είναι απλά.

Δε με αγαπάς, το ξέρω,
νιώθω σα να μη σε ξέρω.
Μη μου λες πως με λατρεύεις,
μάτια μου, με κοροϊδεύεις,
δε με αγαπάς. x2

Δε με αγαπάς.
Πέταξες και δε σε φτάνω
τώρα ό,τι και να κάνω.
Δε με αγαπάς,
δε με αγαπάς.



Το ξέρω, η φλόγα έχει σβήσει
και προσπαθείς να μου το κρύψεις.
Το ξέρω, θες να μ' αφήσεις,
μα δεν θες να με συντρίψεις.
Τώρα είναι αργά,
τα φώτα της καρδιάς σου είναι κλειστά.

Δε με αγαπάς, το ξέρω,
νιώθω σα να μη σε ξέρω.
Μη μου λες πως με λατρεύεις,
μάτια μου, με κοροϊδεύεις,
δε με αγαπάς. x2


Δε με αγαπάς.
Πέταξες και δε σε φτάνω
τώρα ό,τι και να κάνω.
Δε με αγαπάς,
δε με αγαπάς.

Τίποτα μου λες δεν έχει αλλάξει,
όλα, μωρό μου, είναι εντάξει,
τίποτα ποτέ δεν άλλαξε για μας.
Μα εγώ άλλο βλέπω, άλλο νιώθω,
άλλο αισθάνομαι.

Εντάξει,δε μ'αγαπας,το κατάλαβα.
Εντάξει,δε νιώθεις τίποτα για'μένα,
μου το'πες,το κατάλαβα.
Γιατί δε φεύγεις λοιπόν,γιατί δε φεύγεις,γιατί δε φεύγεις.

Δε σε κρατάει κανείς,δε σ'εμποδίζει κανείς,
δε σε σταματάει κανείς,τι άλλο θες να μου πεις.
Τι άλλο θέλεις να δεις.

Πόσες φορές θες να με σκοτώσεις
ικανοποίηση για να νιώσεις.
Ο σαδισμός σου πες μου πού φτάνει,
μια φορά πέθανα,δε σε φτάνει.
Πόσες ακόμα θες να πεθάνω,
τι άλλο θέλεις,πες μου,να κάνω x2
για'σένα.

Εντάξει,δε μ'αγαπας,το κατάλαβα.
Εντάξει,δε θέλω τίποτ'άλλο να μου εξηγήσεις,
το κατάλαβα.
Γιατί δε φεύγεις λοιπόν,γιατί δε φεύγεις,γιατί δε φεύγεις.

Βρέθηκα μετά τον χωρισμό στο σταθμό, στο βαγόνι μου,
μια ζωή σε μια αποσκευή,τα νεκρά ονειρά μου.
Ξάφνου εκεί μες στο συνωστισμό μια φωνή τόσο γνώριμη,
μια φωνή που γίνεται κραυγή καθώς λέει το ονομά μου.
Και το τρένο ξεκίνησε και εσύ πάλι μακριά μου.

Κι ήθελα τόσα να σου πω,
πως σ' αγαπώ να σου φωνάξω.
Αχ να μπορούσα μια ζωή
σε μια στιγμή να την αλλάξω.
Κι έγραψα το σ' αγαπώ στο τζάμι
και μόλις είδα που δάκρυσες,
έτρεχε το δάκρυ μου ποτάμι,
γιατί καρδιά μου άργησες.

Τρέχουνε οι πόλεις κι οι σταθμοί μα εσύ πάντα πλάι μου,
βλέπω την μορφή σου, μου μιλάς,σαν βροχή σαν αέρας.
Θέλω να κατέβω στην στροφή μα η φωνή μου σκορπίζεται,
θέλω να κατέβω στην στροφή δεν μ' ακούει κανένας.
Και το τρένο πια χάνεται σαν το φως μιας ημέρας.

Αυτή τη φορά
το ίδιο λάθος δεν θα κάνω κι ας πεθάνω.
Αυτή τη φορά
δεν θα υπάρξει σου τ'ορκίζομαι ποτέ άλλη φορά.
Αυτή τη φορά
όλα για όλα θα τα παίξω,μα θα σ' αφήσω.
Αυτή τη φορά
τα δάχτυλά μου θα τα σπάσω,για να μην σου τηλεφωνήσω.
Αυτή τη φορά
τη γλώσσα μου θα ξεριζώσω,για να μην σου ξαναμιλήσω.
Αυτή τη φορά
τα δυο μου πόδια θα τα κόψω,για να μην γυρίσω πίσω.
Αυτή τη φορά

Αυτή τη φορά
δε θα κλάψω,ούτε μέσα θα μείνω για να σκεφτώ.
Αυτή τη φορά
θα σε ξεγράψω,θα ντυθώ,θα βαφτώ κι έξω θα βγω.
Και στον πρώτο που θα βρω μπροστά μου θα δοθώ,
έτσι για να σε εκδικηθώ.
Αυτή τη φορά

Αυτή τη φορά
δεν θα υπάρξει δρόμος πίσω να με φέρει.
Αυτή τη φορά
κανένας άνεμος ποτέ δεν θα με ρίξει στα πόδια σου μπροστά.

Αυτή τη φορά
ό,τι έχω ας το χάσω, ας μη ζήσω.
Αυτή τη φορά
την καρδιά μου θα την σπάσω,για να μην σε ξαναγαπήσω.
Αυτή τη φορά
το κορμί μου θα το κάψω,για να μην σε ξανακουμπήσω.
Αυτή τη φορά
τα δυο μου μάτια θα τα βγάλω,για να μη σε ξαναντικρύσω.
Αυτή τη φορά

Αυτή τη φορά
δεν θα κλάψω, ούτε μέσα θα μείνω για να σκεφτώ.
Αυτή τη φορά
θα σε ξεγράψω,θα ντυθώ,θα βαφτώ κι έξω θα βγω.
Και στον πρώτο που θα βρω μπροστά μου θα δοθώ,
έτσι για να σε εκδικηθώ.
Αυτή τη φορά.

Έτσι κι αλλιώς από χέρι είμαι χαμένη
μα πάει καιρός που σ' την έχω κι εγώ φυλαγμένη
το ξέρω, τίποτα δεν πρόκειται ν' αλλάξει,
θα σ' την κάνω κι εγώ, λοιπόν, για να 'μαστε πάτσι.

Τι έχω να χάσω, το πολύ-πολύ να σε χάσω
κι αν βρέχει, τι τρέχει, το πολύ-πολύ να βραχώ.

Είναι καιρός που νομίζεις πως δεν πάει άλλο,
τώρα θα σου 'λεγα κάτι μα το αναβάλλω,
κάποτε έδινες ρέστα και τώρα πας πάσο,
μα για το τέλος. μωρό μου, σου φιλάω τον άσσο.

Τι έχω να χάσω, το πολύ-πολύ να σε χάσω
κι αν βρέχει, τι τρέχει, το πολύ-πολύ να βραχώ.

Ό,τι κι αν κάνεις,
τα όρια μου δεν τα πιάνεις,
τα έχω αλλάξει από καιρό.

Το χρόνο σου χάνεις,
εκεί που είμαι δεν με φτάνεις,
τσάμπα χτυπάς, ακόμα ζω.

Γιατί έχω αλήτισσα ψυχή και δε πονάω,
ξέρω να αντέχω και να κλείνω μια πληγή.
Κι αν δεν αξίζει κάτι πάντα προσπερνάω,
είμαι απ' τα πάθη μου πολύ πιο δυνατή.

Έχω αλήτισσα ψυχή και δε φοβάμαι,
μπορώ και κάνω κάθε μέρα νέα αρχή.
Για ότι τέλειωσε ποτέ μου δε λυπάμαι,
ξέρω να ζω γιατί έχω αλήτισσα ψυχή,
αλήτισσα ψυχή.

Ότι κι αν κάνεις,
δεν μπορείς να με τρελάνεις,
το ξέρω το παιχνίδι σου αυτό.

Κερδίζω, χάνεις,
με ό,τι όρους και να φτιάχνεις
έχω πια μάθει να μπορώ.

Εϊϊϊϊ
Λόγια στη βότκα βουτηγμένα
Γέλιο και κλάμα γίναν ένα
Δυο μαύροι κύκλοι κάτω απ' τα μάτια
Και μια καρδούλα χίλια κομμάτια

Σε θέλω, σε θέλω
Για σένα εγώ πεθαίνω
Σε θέλω, σε θέλω
Για σένα ανασαίνω

Με το μυαλό κομματιασμένο
Θέλω να φύγω κι όμως μένω
Δυο μαύροι κύκλοι κάτω απ' τα μάτια
Και μια καρδούλα χίλια κομμάτια

Μακρiά σου ο κόσμος είναι
Για μένα φυλακή
Το στόμα μου ανοίγω
Και βγάζω μια κραυγή
Εϊϊϊϊ

Σε θέλω μάτια μου
Γύρνα κοντά μου γιατί θα χαθώ
Σε θέλω μάτια μου
Σ' έχω ανάγκη πολύ σ' αγαπώ

Σε θέλω, σε θέλω
Για σένα εγώ πεθαίνω
Σε θέλω, σε θέλω
Για σένα ανασαίνω

Μακρiά σου ο κόσμος είναι
Για μένα φυλακή
Το στόμα μου ανοίγω
Και βγάζω μια κραυγή
Εϊϊϊϊ

Eίμαι σταγόνα από μια κίτρινη βροχή,
είμαι ένας κόκκος μέσα στη σκόνη της Αιγύπτου,
είμαι το πάθος,είμαι το λάθος
κι η φωνή του βασικού ενστίκτου.

Για τελευταία φορά αγκάλιασέ με,
φίλησέ με να γίνουμε βεγγαλικά,
σπασμένο φως μες στο σκοτάδι
εκατομμύρια μάτια σαν καθρεφτάκια ηλεκτρικά. x2

Με μια καληνύχτα δεν τελειώνει η νύχτα πάλι θα στο πω,
με μια καληνύχτα δεν τελειώνει η νύχτα,σε παρακαλώ…

Για τελευταία φορά κάνε μου έρωτα,
για τελευταία φορά βάλε μου δυο φτερά.
Για τελευταία φορά σε παρακαλώ…

Είμαι ένα φύλλο μέσα στο δάσος του Σέιχ Σου,
στον Ινδικό ωκεανό είμαι ένα κύμα,
είμαι ένα ασήμαντο κομμάτι του κενού,
είμαι η λέξη κρίμα.

Πόσες φορές μου έχεις πει πως μετανιώνεις,
πόσες φορές μου έχεις πει συγγνώμη που με ξενυχτάς.
Και με κρατάς ως το πρωί και με ζαλίζεις
με λόγια που ίσως να μου φαίνονται χαζά.

Όμως δεν κουράζομαι, όμως δεν κουράζομαι,
όμως δεν κουράζομαι ποτέ.

Πες το ξανά, πες το ξανά,πες το μου ακόμα μια φορά.
Πες το ξανά, μη σταματάς,πόσο πολύ με αγαπάς.
Πες το ξανά,πιο δυνατά,πες το μου ακόμα μια φορά.
Πες το ξανά, μη σταματάς, πόσο πολύ με αγαπάς.

Όσες φορές κι αν μου το λες
εμένα δε μoυ φτάνει.
Απόψε ξύπνα με και πάλι αφού το θες.
Αγκάλιασέ με και γλυκά στ'αυτί ψιθύρισέ το,
πεθαίνω να σ' ακούω να το λες.

Πες το ξανά,πιο δυνατά,πες το μου ακόμα μια φορά.
Πες το ξανά, μη σταματάς,πόσο πολύ με αγαπάς.


Πάλι φοβάσαι πως μπορεί να με πιέζεις.
Πάλι μου λες ότι έχεις άγχος μήπως έχω κουραστεί,
κι ανησυχείς, βαριανασαίνεις, δεν κοιμάσαι,
κι η ώρα έχει πάει πέντε το πρωί.

Κι έγιναν τα μάτια μου ουρανός,
κι έγινε η καρδιά μου μαύρο σύννεφο,
κι έγινε η θλίψη κεραυνός
και στα δύο το μυαλό μου σκίστηκε.
Κι όλα μου τα δάκρυα για'σένα μια βροχή,
κι η βροχή ένα ποτάμι που ξεχείλισε
και μας παρέσυρε μαζί.

Θάνατος είναι η αγάπη όταν μας ενώνει,
θάνατος είναι η αγάπη όταν τελειώνει,
θάνατος ήταν η αγάπη σου για μένα,

ένας θάνατος θα 'ναι κι η αγάπη μου για'σένα,
ένας θάνατος
κι ένα ποτάμι από δάκρυ για δυο.

Μοιάζει με εικόνα μαγική,
με φωτογραφία τρισδιάστατη.
Η μορφή σου τόσο κοντινή
κι ύστερα να είναι τόσο απόμακρη.
Και η αγωνία μου μετέωρη κι αυτή
σα να βλέπω από το τέλος την παράσταση
που σκηνοθετήσαμε μαζί.

Και μοιάζει η ημέρα σαν να'χει ενωθεί με τη νύχτα.
Και μοιάζει ο θάνατος σαν να'ναι η ζωή για μένα.
Και της καρδιάς μου οι χτύποι φαίνονται στην οθόνη
σαν μια ευθεία γραμμή συνεχόμενη.
Και μοιάζει ο χρόνος που δίχως να θέλεις σταμάτησες
διπλά να'χει τρέξει στο πρόσωπό μου
και μ'έχει αλλάξει.

Και νιώθω το φόβο στο στήθος μου μέσα
πικρό σαν απομεινάρι απο καφέ σε φλιτζάνι.
και βλέπω το φως στου μυαλού στο δωμάτιο
οσο πάει καθε μέρα λίγο λίγο να σβήνει.
Και μες στον καθρέφτη το πρόσωπό μου αλλάζει
και γίνεται ένα πρόσωπο άλλο, που δεν το γνωριζω.
Και με τρομάζει.

Παραλύω,
νιώθω τον κόσμο κάτω απ' τα πόδια μου να χάνεται
σαν να πηγαινω πρώτη μέρα στο σχολείο.
Αύγουστος
και στην καρδιά μου το θερμόμετρο να δείχνει μείον δύο.
Παραλύω,
τα φρένα τρίζουνε η κόρνα ουρλιάζει,
διπλα μου περνάει ξυστά το λεωφορείο.
Κι εγώ στην σκέψη πως θα πρέπει κι άλλο χώρια σου να ζήσω,
παραλύω.

Και βλέπω τη ζωή μου σαν ένα τοίχο γιγάντιο
να υψώνεται στο τέρμα του δρόμου.
Κι οι φωνές των παιδιών στην αυλή του σχολείου
σαν πένθιμο στα αυτιά μου ηχούν εμβατήριο.
Κι ο δρομος που κάποτε με έβγαζε
στου σπιτιού σου απ'έξω την πόρτα
τώρα πια δεν υπάρχει.

Πράγματα, πράγματα
γύρω μου υπάρχουνε παντού δικά σου.
πράγματα, πράγματα
εσένα να μου φέρνουνε στο νου χιλιάδες.
πράγματα, πράγματα
ο μαύρος αναπτήρας στο μπλού τζίν σου
μικροπράγματα, διάφορα
ριγμένα μεσ' στο σπίτι εδώ και εκεί.

Και δεν κρατάω πια τα κλάματα
μεσάνυχτα με βρίσκουν μοναχή να σκίζω γράμματα.
Να βρίζω και να σπάω σαν τρελή στους τοίχους πράγματα.
Να λέω θα γυρίσει δεν μπορεί ως τα χαράματα.

Πράγματα, πράγματα
στέκω σαν χαμένη να κοιτώ χιλιάδες
πράγματα , πράγματα
ότι μου 'χει μείνει από σένα μόνο
πράγματα, γράμματα
μια φωτογραφία που κοιτιόμαστε
κατάματα, πράγματα
σε φέρνουνε στο νου
και δεν κρατάω πια τα κλάματα.

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα

Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι η αγωνία αν θα μπούνε στις ανώτατες σχολές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι όλοι θέλουν να ξεφύγουν από Φυσικοχημείες,
Άλγεβρες, Γραμματικές

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα

Τους μαθητές τους τρώει το στρες
τα καρδιοχτύπια οι συζητήσεις μες τις σχολικές αυλές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες
μα σαν τελειώσει το σχολείο τελειώνουν της ζωής μας
κι οι στιγμές οι πιο γλυκές

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα

Πρώτον, δε με ζηλεύεις,
δεύτερον, πάντα με πιστεύεις,
τρίτον, δε μου μιλάς,
τέταρτον, σπανίως μου γελάς,

και πέμπτον, για να τελειώνουμε,
ποτέ μας δε μαλώνουμε.

Πόσες αποδείξεις θες;
για να δεις πως δε με θες,
Πόσες αποδείξεις θες,
για να δεις πως δε με θες;
πόσες αποδείξεις πες μου θες;
πόσες;

Πρώτον, δε μ' αγκαλιάζεις,
δεύτερον, πια δε με πειράζεις,
τρίτον, δε συζητάς,
τέταρτον, με φίλους ξενυχτάς,

και πέμπτον, ας μην κρυβόμαστε,
χώρια γιατί κοιμόμαστε.

Πόσες αποδείξεις θες;
για να δεις πως δε με θες,
Πόσες αποδείξεις θες,
για να δεις πως δε με θες;
πόσες αποδείξεις πες μου θες;
πόσες?
Πόσες αποδείξεις θες;
για να δεις πως δε με θες,
Πόσες αποδείξεις θες,
για να δεις πως δε με θες;
πόσες αποδείξεις πες μου θες;
πόσες? πόσες; πόσες; πόσες;

Με μας τους δυο κάτι τρέχει
κι είμαστε κολλητοί
η ένωση μας έχει
αντίδραση θετική

Όσο κι αν προσπαθήσει
κανείς μας δε μπορεί
με άλλον να κολλήσει
έχει αποδειχτεί

Αν σβήσει ο έρωτας αυτός, το λόγο μου σου δίνω
θα σταματήσει κι ο ουρανός να βρέχει στο Λονδίνο
να βρέχει στο Λονδίνο...

Είμαστε γεννημένοι
για σένα εγώ, για μένα εσύ
σαν του ρολογιού τους δείχτες
κάθε λεπτό να είμαστε μαζί

Αυτή η αγάπη είναι
η πιο γλυκιά φυλακή
το δεσμοφύλακά μου
έχω ισόβια ερωτευτεί

Αν σβήσει ο έρωτας αυτός, το λόγο μου σου δίνω
θα σταματήσει κι ο ουρανός να βρέχει στο Λονδίνο
να βρέχει στο Λονδίνο...

Θα πάψει η βροχή
Θα πάψει η βροχή
Θα πάψει η βροχή να πέφτει στο Λονδίνο.

Μην απορείς που εγώ σε σένανε μιλάω.
Έτσι όπως τα'φερε η ζωή,
δε θέλω πια να τον κρατάω.
Κι αν το κορμί μου είν'απ'τον πόνο ματωμένο,
με νοιάζει μόνο τώρα πια
αυτόν να δω ευτυχισμένο.

Εσύ αρχίζεις κάπου εδώ που εγώ τελειώνω,
γι' αυτό δυο λόγια θα σου πω,
δυο λόγια θα σου πω.

Να τον αγαπάς τώρα που τον έχεις,
τα λάθη του ν'αντέχεις,
να νοιάζεσαι γι'αυτόν.
Να τον αγαπάς τώρα που τον έχεις
και να τον προσέχεις,
όπως τον πρόσεχα,όπως τον λάτρευα κι εγώ.

Θέλω να ξέρεις πως καμιά φορά θυμώνει,
όλα του φταίνει ξαφνικά,
όμως μετά το μετανιώνει.
Έχει ευαίσθητη καρδιά και ας το κρύβει,
και αφού δικός σου είναι πια
μη τον αφήσεις να σου φύγει.

Πάρε με στην αγκαλιά σου, γέμισε με από φιλιά
Κάνε με απόψε δικιά σου, αύριο ίσως να ναι αργά
Τώρα τώρα τώρα τώρα, ό,τι γίνει τώρα τώρα τώρα
Τώρα τώρα τώρα τώρα, ό,τι γίνει τώρα τώρα τώρα
που νοιώθουμε ακόμη παιδιά

Κάνε τώρα αυτό που σ' αρέσει και το σκέφτεσαι μετά
Δε θα ξαναγίνουμε νέοι, το ξέρουμε κι οι δυο καλά
Τώρα τώρα τώρα τώρα, ό,τι γίνει τώρα τώρα τώρα
Τώρα τώρα τώρα τώρα, ό,τι γίνει τώρα τώρα τώρα
που νοιώθουμε ακόμη παιδιά.

Νόμιζα πως θα πεθάνω μωρό μου
Όταν μου 'πες πως θα φύγεις κάποιο πρωί
Μου 'χε φύγει η ψυχή

Όλα μου φαινόντουσαν μαύρα μωρό μου
Έλεγα πως δεν θα την βγάλω καθαρή
Πως τελειώνει η ζωή

Μα η ζωή συνεχίζεται
Πάντα κάτι θα βρίσκεται
Να μας κρατά ζωντανούς
Όλους εμάς τους τρελούς
Που αγαπάμε και πονάμε
Η ζωή συνεχίζεται
Η ζωή συνεχίζεται

Δεν μπορούσα να το πιστέψω μωρό μου
Ήτανε για μένανε τόσο ξαφνικό
Ήτανε τραγικό

Έχασα τον έλεγχό μου μωρό μου
Όταν μου 'πες πως χωρίζουμε εσύ κι εγώ
Πήγα να σκοτωθώ.

Μου'χες πει ότι θα ζεις μονάχα για μένα.
Όλα τα απαρνηθείς μου'χες πει για μένα.
Μα μου πες ψέματα,μου πες ψέματα,
ψέματα πολλά.
Μα μου πες ψέματα,μου πες ψέματα,
ψέματα πολλά.

Και τι έγινε,και τι έγινε,
εσύ θα χάσεις,όταν με χάσεις.
Και τι έγινε,και τι έγινε
εσύ θα χάσεις,όταν με χάσεις.
Και τι έγινε.

Και τι έγινε πες μου,που'μαστε χωριστά,
η καρδιά σου για μένα μια ζωή θα χτυπά.

Και τι έγινε πες μου,που'μαστε χωριστά,
η καρδιά σου για μένα μια ζωή θα χτυπά.

Και τι έγινε,πες μου.

Μου'πες πως δεν πρόκειται ποτέ να με πονέσεις.
Γρήγορα που ξέχασες τις τόσες σου υποσχέσεις.
Μ'εκάνες και έκλαψα,έκλαψα,
έκλαψα πικρά.
Μ'εκάνες και έκλαψα,έκλαψα,
έκλαψα πικρά.

Στο μακρινό Θιβέτ και στις Ινδίες,
με σοφούς δασκάλους και γκουρού,
ψάχνω τις αιτίες στου Νεπάλ
τις χιονισμένες τις πλαγιές.
Ψάχνω του είναι μου τις πιο κρυφές πτυχές.

Και ψάχνω, ψάχνω, ψάχνω,
μες στην ψυχή μου ψάχνω.
Με συνταγές περίεργες
τον κόσμο μου τον φτιάχνω.
Και τρέχω, τρέχω, τρέχω,
για μιαν αγάπη τρέχω.
Τη μόνη αγάπη που αγάπησα
και δεν μπορώ να έχω. x2

Στο μακρινό Θιβέτ και στις Ινδίες,
σε παλιά βιβλία και γραφές,
ψάχνω θεραπείες στου Κατμαντού
τα επικίνδυνα στενά.
Ψάχνω για ίχνη σε θαμμένα μυστικά.