Κλίμα τροπικό

Κλίμα,τροπικό μου κλίμα,έχεις δυο καρδιές,
με τη μία με παγώνεις,με την άλλη σου με καις.
Κλίμα,τροπικό μου κλίμα,πόσο σ'αγαπώ,
η καρδιά μου θ'αρρωστήσει στου έρωτά σου τον καιρό.

Τρελαίνομαι,μια παγώνω,μια ζεσταίνομαι.
Τρελαίνομαι,μια πεθαίνω,μια ανασταίνομαι.
Τρελαίνομαι.

Κρίμα μου,γλυκό μου κρίμα,να σ'ακολουθώ,
μια στην άβυσσο με ρίχνεις,μια με πας στον ουρανό.
Κλίμα,τροπικό μου κλίμα,δώσε μου ζωήμ
είμ'από νερό και χώμα κι είσ'ανάσα θεϊκή.

Τρελαίνομαι,μια παγώνω,μια ζεσταίνομαι.
Τρελαίνομαι,μια πεθαίνω,μια ανασταίνομαι.
Τρελαίνομαι.

Μια με πιάνεις,μια μ'αφήνεις,
μια γελάω,μια κλαίω
Μια μ'ανάβεις,μια με σβήνεις,
δεν αντέχω σου λέω,δεν αντέχω σου λέω.

Μου'χες πει ότι θα ζεις μονάχα για μένα.
Όλα τα απαρνηθείς μου'χες πει για μένα.
Μα μου πες ψέματα,μου πες ψέματα,
ψέματα πολλά.
Μα μου πες ψέματα,μου πες ψέματα,
ψέματα πολλά.

Και τι έγινε,και τι έγινε,
εσύ θα χάσεις,όταν με χάσεις.
Και τι έγινε,και τι έγινε
εσύ θα χάσεις,όταν με χάσεις.
Και τι έγινε.

Και τι έγινε πες μου,που'μαστε χωριστά,
η καρδιά σου για μένα μια ζωή θα χτυπά.

Και τι έγινε πες μου,που'μαστε χωριστά,
η καρδιά σου για μένα μια ζωή θα χτυπά.

Και τι έγινε,πες μου.

Μου'πες πως δεν πρόκειται ποτέ να με πονέσεις.
Γρήγορα που ξέχασες τις τόσες σου υποσχέσεις.
Μ'εκάνες και έκλαψα,έκλαψα,
έκλαψα πικρά.
Μ'εκάνες και έκλαψα,έκλαψα,
έκλαψα πικρά.

Και μοιάζει η ημέρα σαν να'χει ενωθεί με τη νύχτα.
Και μοιάζει ο θάνατος σαν να'ναι η ζωή για μένα.
Και της καρδιάς μου οι χτύποι φαίνονται στην οθόνη
σαν μια ευθεία γραμμή συνεχόμενη.
Και μοιάζει ο χρόνος που δίχως να θέλεις σταμάτησες
διπλά να'χει τρέξει στο πρόσωπό μου
και μ'έχει αλλάξει.

Και νιώθω το φόβο στο στήθος μου μέσα
πικρό σαν απομεινάρι απο καφέ σε φλιτζάνι.
και βλέπω το φως στου μυαλού στο δωμάτιο
οσο πάει καθε μέρα λίγο λίγο να σβήνει.
Και μες στον καθρέφτη το πρόσωπό μου αλλάζει
και γίνεται ένα πρόσωπο άλλο, που δεν το γνωριζω.
Και με τρομάζει.

Παραλύω,
νιώθω τον κόσμο κάτω απ' τα πόδια μου να χάνεται
σαν να πηγαινω πρώτη μέρα στο σχολείο.
Αύγουστος
και στην καρδιά μου το θερμόμετρο να δείχνει μείον δύο.
Παραλύω,
τα φρένα τρίζουνε η κόρνα ουρλιάζει,
διπλα μου περνάει ξυστά το λεωφορείο.
Κι εγώ στην σκέψη πως θα πρέπει κι άλλο χώρια σου να ζήσω,
παραλύω.

Και βλέπω τη ζωή μου σαν ένα τοίχο γιγάντιο
να υψώνεται στο τέρμα του δρόμου.
Κι οι φωνές των παιδιών στην αυλή του σχολείου
σαν πένθιμο στα αυτιά μου ηχούν εμβατήριο.
Κι ο δρομος που κάποτε με έβγαζε
στου σπιτιού σου απ'έξω την πόρτα
τώρα πια δεν υπάρχει.

Πάρτε τα όλα από μπροστά μου,
δε θέλω τίποτα να έχω πια δικό του.
Πάρτε τα όλα να μην τα βλέπω,
γιατί μου φέρνουνε στο μου το πρόσωπό του.

Πάρτε τα όλα,πάρτε τα όλα
και μην αφήσετε σημάδια πουθενά.
Πάρτε τα όλα, πάρτε τα όλα
κι αφήστε μόνο την καρδιά μου να πονά.
Πάρτε τα όλα,πάρτε τα,
βάλτε φωτιά και κάφτε τα.
Πάρτε τα όλα,πάρτε τα,
βάλτε φωτιά και κάφτε τα.
Πάρτε τα όλα,πάρτε τα όλα

Πάρτε τα όλα από μπροστά μου,
θέλω μονάχη μου τελείως πια να μείνω.
Πάρτε τα όλα και μη ρωτάτε
τώρα που έφυγε εκείνος τι θα γίνω.

Ό,τι μου ζητήσεις,εγώ θα σου το δώσω.
Και τα δικά σου λάθη εγώ θα τα πληρώσω.
Και την καρδιά μου,αν χρειαστεί,θα βγάλω να στη δώσω.

Ό,τι μου ζητήσεις για σένα θα το κάνω.
Και τη σκληρή καρδιά σου ποτέ δεν θα πικράνω.
Είσ'ο θεός μου,σε σένανε όχι ποτέ δεν θα πω.

Ααα αγάπη μου,ααα αγάπη μου.

Από σένα να γλυτώσω
είναι αδύνατο,το ξέρω,δε μπορώ.
Σαν σταυρό σε κουβαλάω,
σαν αγκάθινο στεφάνι σε φορώ.

Ό,τι μου ζητήσεις εγώ θα σου το φέρω.
Τα πάντα εγώ για σένα μπορώ να υποφέρω.
Εγώ σκιά σου μια ζωή θα είμαι και το ξέρω.

Ό,τι μου ζητήσεις για σένα θα το κάνω.
Και τη σκληρή καρδιά σου ποτέ δεν θα πικράνω.
Είσ'ο θεός μου,σε σενανε όχι ποτέ δεν θα πω.

Απόψε αισθάνομαι μια τρομερή αισιοδοξία,
όλα μου φαίνονται ωραία μες στον κόσμο αυτό.
Απόψε και το παραμικρό, για 'μένα, έχει σημασία
όλο τον κόσμο, απόψε, τον αγαπώ.

Η καρδιά μου σαν τρελή χτυπά
πάνω στη γη δεν πατάω.
Νοιώθω στα πόδια μου πως έχω φτερά
και σαν πουλί πετάω.

Και χορεύω, χορεύω, χορεύω,
στην αγάπη μας ακόμη εγώ πιστεύω.
Και χορεύω, χορεύω, χορεύω,
μες στη νύχτα παντού σε γυρεύω.

Και χορεύω, και χορεύω.

Απόψε το συναίσθημα έχει αιφνιδιάσει τη λογική μου.
Δεν ξέρω γιατί,όμως όλα σου τα συγχωρώ.
Απόψε δεν είναι δυνατόν να με γελάει η διαίσθησή μου,
το ξέρω πως με θέλεις όσο κι εγώ.

Η καρδιά μου σαν τρελλή χτυπά
πάνω στη γη δεν πατάω.
Νοιώθω στα πόδια μου πως έχω φτερά
και σαν πουλί πετάω.


Και χορεύω, χορεύω, χορεύω,
στην αγάπη μας ακόμη εγώ πιστεύω.
Και χορεύω, χορεύω, χορεύω,
μες στη νύχτα παντού σε γυρεύω.

Και χορεύω, και χορεύω.

Η ώρα έχει πάει μία και χορεύω,
η ώρα έχει πάει δύο και χορεύω,
μέσα στη νύχτα χορεύω,
πάνω στις πίστες χορεύω,
μέσα στους δρόμους χορεύω,
μέσα στο τμήμα χορεύω,
όπου σταθώ κι όπου βρεθώ
μόνο για 'σένανε μιλώ,
όπου σταθώ κι όπου βρεθώ
μόνο για 'σένανε μιλώ.

Όσο κι αν θέλεις να με ξεπεράσεις,
μ' άλλες αγάπες να με ξεχάσεις,
μάταια,μάταια,τίποτα δε γίνεται.
Όσο κι αν θέλω απ' το μυαλό μου να σε βγάλω
και σε μια τάξη τις σκέψεις μου να βάλω,
μάταια,μάταια,τίποτα δε γίνεται.

Σ' αγαπώ,μ' αγαπάς,τι θα γίνει μ' εμάς,
σαν πληγή σε πονώ,σαν πληγή με πονάς.
Σ' αγαπώ,μ' αγαπάς,τι θα γίνει μ' εμάς,
πάντα εδώ θα γυρνώ,πάντα εδώ θα γυρνάς.
Σ' αγαπώ, μ' αγαπάς.

Όσο κι αν ψάχνω τρόπο να ξεχάσω
και την καρδιά μου σαν μωρό να ξεγελάσω,
μάταια, μάταια, τίποτα δε γίνεται.
Όσο κι αν λες ότι δεν καταλαβαίνεις
κι ότι μακριά μου μια χαρά τα καταφέρνεις,
μάταια, μάταια, τίποτα δε γίνεται.

Σ' αγαπώ,μ' αγαπάς,τι θα γίνει μ' εμάς,
σαν πληγή σε πονώ,σαν πληγή με πονάς.
Σ' αγαπώ,μ' αγαπάς,τι θα γίνει μ' εμάς,
πάντα εδώ θα γυρνώ,πάντα εδώ θα γυρνάς.
Σ' αγαπώ, μ' αγαπάς.
Χίλια κομμάτια γίναμε, μαλώσαμε, βριστήκαμε,
εκδίκηση ορκιστήκαμε κι όμως ακόμα, ακόμα, ακόμα,
ακόμα, ακόμα.

Σε άλλο εσύ και σ'άλλο εγώ
καθόμαστε τραπέζι.
Κάτι παράξενα παιχνίδια
η μοίρα που μας παίζει.

Και είναι άδικο πολύ
και για τους δύο
μια τέτοια αγάπη δυνατή,
μια τέτοια αγάπη δυνατή
να σβήσει μες στο κρύο.

Εκατομμύρια φόρες κι αν προσπαθήσεις,
αυτό που ζήσαμε δεν θα το ξαναζήσεις.
Εκατομμύρια φορές κι αν προσπαθήσεις,
όπως μ' αγάπησες δεν θα ξαναγαπήσεις.
Εκατομμύρια.

Αλλού εσύ κι αλλού εγώ
κι η νύχτα προχωράει,
κάτι στο όλο σκηνικό
απόψε δεν κολλάει.

Η ώρα έχει πάει τρεις,
σκύβει και σε φιλάει.
Κάτι πονάει σαν μαχαιριά,
κάτι πονάει σαν μαχαιριά
Κι η νύχτα σταματάει.

Γέμισε άδειες κούτες το σαλόνι
και μια καινούργια θέα απ' το μπαλκόνι.
Μυρίζει αλλιώτικος αέρας εδώ μέσα,
μα σε ξεπέρασα και μου'μειναν και ρέστα.
Κι ετσι όπως μπαίνει απ' τα παράθυρα το φως,
χαίρω πολύ μου λέει ο καινούργιος μου εαυτός.

Τώρα καίω την καρδιά μου,
καίω και τα δάκρυά μου
και ξορκίζω δέκα χρόνια
στα καινούργια μου σεντόνια.

Στάχτη κάνω την καρδιά μου,
στάχτη και τα όνειρα μου
και ξορκίζω δέκα χρόνια
στα καινούργια μου σεντόνια.

Πήρα τα ρούχα μου και σου άφησα αναμνήσεις
για συντροφιά στις άδειες νύχτες που θα ζήσεις.
Κι έτσι όπως μπαίνει απ' τα παράθυρα το φως,
χαίρω πολύ μου λέει ο καινούργιος μου εαυτός

Τώρα καίω την καρδιά μου,
καίω και τα δάκρυά μου
και ξορκίζω δέκα χρόνια
στα καινούργια μου σεντόνια.

Στάχτη κάνω την καρδιά μου,
στάχτη και τα όνειρα μου
και ξορκίζω δέκα χρόνια
στα καινούργια μου σεντόνια.

Ό,τι έγινε,έγινε,
ό,τι έκανα,έκανα,
όσο έκλαψα,έκλαψα.
Φτάνουν πια τα δάκρυα αρκετά.

Κάτω απ'τα πόδια μου νιώθω η γη να τρέμει.
Σαν φύλλο την καρδιά μου χτυπούν οι πέντε άνεμοι.
Κι όσο πάει μεγαλώνει στο μυαλό μου η ρωγμή,
στης καρδιάς του πια τον χάρτη είμαι άγονη γραμμή.
Κι όσο πάει μεγαλώνει στο μυαλό μου η ρωγμή,
στης καρδιάς του πια τον χάρτη είμαι άγονη γραμμή.
Άγονη γραμμή
Άγονη γραμμή
Άγονη γραμμή
Άγονη γραμμή
Ξύπνησαν τα ηφαίστεια και έξω η λάβα τρέχει,
μάτωσαν τα σύννεφα και συνέχεια βρέχει.
Κι όσο πάει μεγαλώνει στο μυαλό μου η ρωγμή,
στης καρδιάς του πια τον χάρτη είμαι άγονη γραμμή.
Κι όσο πάει μεγαλώνει στο μυαλό μου η ρωγμή,
στης καρδιάς του πια τον χάρτη είμαι άγονη γραμμή.

Άγονη γραμμή
Άγονη γραμμή
Άγονη γραμμή
Άγονη γραμμή
Και σκιές ζωντανές,
με φωνές μαγικές
με ταξιδεύουν σε μια άγονη γραμμή.

Είναι φορές που θέλω να σε πάρω αγκαλιά,να σε κρατήσω,
μέσα στα χέρια μου σφιχτά μόνο με λόγια τρυφερά να σου μιλήσω.
Είναι φορές που θέλω τόσο ήρεμα και απλά έτσι να ζήσω,
χωρίς εμπόδια βουνά μόνο με φώτα χαμηλά να σ' αγαπήσω.
Μα ειναι κάποιες άλλες φορές που κάτι μου συμβαίνει,
άγρια τρέλα μου θολώνει το μυαλό να καταστρέψω θέλω ό,τι αγαπώ,
κι ας καταστρέφομαι πρώτη εγώ.
Εγώ,η δικιά σου αγαπημένη,
στο διχασμένο μου κορμί φυλακισμένη.
Εγώ κι ο άλλος μου εαυτός
που με χτυπάει σαν αμείλικτος εχθρός
και με τρομάζει,με αλλάζει,με κομματιάζει.
Εγώ,η δικιά σου αγαπημένη,
στο διχασμένο μου κορμί φυλακισμένη.
Είναι στιγμές που θέλω σ'ένα όνειρο να ζω μικρές αξίες.
Σου λέω πόσο σ' αγαπώ και νιώθω άνθρωπος κι εγώ με ευαισθησίες.
Μα ειναι κάποιες άλλες φορές που κάτι μου συμβαίνει,
άγρια τρέλα μου θολώνει το μυαλό να καταστρέψω θέλω ό,τι αγαπώ,
κι ας καταστρέφομαι πρώτη εγώ.

Το χλωμό το προσωπάκι σου
στις φωτογραφίες μας κοιτώ,
πόσο κουράστηκες,να φύγεις βιάστηκες.

Τα θλιμμένα τα ματάκια σου
σαν δυο σύννεφα στον ουρανό,
πού να πηγαίνουνε,πού ταξιδεύουνε.

Ελένη, εκεί που πας κοίτα να είσαι ευτυχισμένη,
σ' αυτή τη γη η μοίρα σου ήταν γραμμένη
σ' άσπρο χαρτί με ένα κίτρινο στυλό,
σα δάκρυ από λεμόνι. x2

Θυμάμαι πόσα απογεύματα
καθόσουνα δίχως να βγάλεις τσιμουδιά,
μόνο με κοίταζες και χαμογέλαγες.

Σου στέλνω αυτό το τραγουδάκι μου
για να σου κρατάει συντροφιά
και να μην ξεχνάς να μου χαμογελάς.