Ρε!

Το νταηλίκι κι η μαγκιά
μια βραδιά μαγικιά
τρακάρανε τυχαία
Αγαπηθήκανε τρελά
καναν κι ένα παιδί
που το βγάλαν Περαία

Ο έρωτας κι η ομορφιά
κόλπα κάναν τρελά
σε μια ροζ λιμουζίνα
Και πριν καλά καλά
περάσουνε μήνες εννιά
να σου η Σαλονίκη
κι η αδερφή της η Αθήνα

Μα οι Θεοί ζηλέψανε
την τόση ομορφάδα
και τα παιδιά φυλάκισαν
για πάντα στην Ελλάδα

Ρε, ξέρεις ποια είμαι εγώ
Πώς με λένε
κι η σκούφια μου
από πού κρατάει
Ρε, ξέρεις ποια είμαι εγώ
πού να σου εξηγώ

Η τρέλα και η λογική
στην οδό Πατιρντί
στήσανε καφενείο
Η μια πουλάει
ό,τι βάλει του ανθρώπου ο νους
η άλλη κάνει ταμείο

Όλα πηγαίνανε καλά
ώσπου κάποια βραδιά
έγινε φασαρία
Κανείς δεν έμαθε ποτέ
ούτε γιατί ούτε πώς
είχε τέτοιο φινάλε
μια τόσο ωραία ιστορία

Κι η λογική τρελάθηκε
σάλεψε το μυαλό της
κι έτσι η τρέλα έκανε
το καφενείο δικό της.

Αυτές οι καθημερινές
στις ίδιες πάντα μένουν καταστάσεις
αυτές οι καθημερινές
στα πιο μικρά συμβάντα δίνουν διαστάσεις.

Κι εγώ φλερτάροντας τον ήλιο
ψάχνω τα χρόνια που 'χουν φύγει
και της ρουτίνας το σημάδι
λευκό σεντόνι το τυλίγει.

Προετοιμάζομαι να νιώσω
κάτι καινούργιο, δυνατό
και την ψυχή μου θα πουλήσω
τώρα, στον Διάβολο γι αυτό.

Κάπου εκεί στα 30 και βάλε
μια ανανέωση ζητάω
ψηλά τακούνια δε φοράω
τα τζάμια τρίζουνε και σπάνε κάθε μέρα
κι εγώ ζητάω ν' αναπνεύσω φρέσκο αέρα.

Κάπου εκεί στα 30 και βάλε
ξαναγενιέμαι, αγαπάω
ψηλά τακούνια δε φοράω
τα τζάμια τρίζουνε και σπάνε κάθε ώρα
δεν ζω για αύριο, θα ζω τρελλά για τώρα.

Αυτές οι καθημερινές
στα ίδια πάντα μένουν γεγονότα
αυτές οι καθημερινές
ζούνε με άφιλτρα τσιγάρα δίχως φώτα.

Δεν θα καώ, στον εαυτό μου
κάποια διέξοδο θα βρω
και την ψυχή μου θα πουλήσω
τώρα, στον Διάβολο γι αυτό.

Κάπου εκεί στα 30 και βάλε
μια ανανέωση ζητάω
ψηλά τακούνια δε φοράω
τα τζάμια τρίζουνε και σπάνε κάθε μέρα
κι εγώ ζητάω ν' αναπνεύσω φρέσκο αέρα.

Κάπου εκεί στα 30 και βάλε
ξαναγενιέμαι, αγαπάω
ψηλά τακούνια δε φοράω
τα τζάμια τρίζουνε και σπάνε κάθε ώρα
δεν ζω για αύριο, θα ζω τρελά για τώρα.

Κάπου εκεί στα 30 και βάλε
μια ανανέωση ζητάω
ψηλά τακούνια δε φοράω
τα τζάμια τρίζουνε και σπάνε κάθε ώρα
δεν ζω για αύριο, θα ζω τρελά για τώρα.

Τώρα ξέρω, πάνω απ' όλα είσαι εσύ
το ποτήρι σου γεμίζω, και νομίζω πως αδειάζει
ένας άνεμος την πόρτα μου χτυπάει
και πιστεύω το κλειδί σου πως θ' ακούσω
να γυρνάει.

Τώρα ξέρω, πάνω απ' όλα είσαι εσύ
νοιώθω ήρεμη και, ίσως, και γι αυτό έχεις φροντίσει
θα σου πω και ένα νέο να σ' αρέσει
στον αγώνα που ζητούσες, σου εξασφάλισα
μια θέση.

Είμαι πολύ καλά, σε σκέφτομαι συχνά
σε αγαπώ πολύ, μ' αγάπη φιλική
είμαι πολύ καλά, μα πέρασα πολλά
δε φταις εσύ γι' αυτό, κακίες δεν κρατώ.

Τώρα ξέρω, πάνω απ' όλα είσαι εσύ
την ανάσα σου μυρίζω, μες στο σπίτι όλη μέρα
τα γυαλιά σου, είναι πάνω στο γραφείο
κι ο καφές που θα σερβίρω είναι πάντοτε
για δύο.

Είμαι πολύ καλά, σε σκέφτομαι συχνά
σε αγαπώ πολύ, μ' αγάπη φιλική
είμαι πολύ καλά, μα πέρασα πολλά
δε φταις εσύ γι' αυτό, κακίες δεν κρατώ.

Τα έπιπλα κοιτώ, και γράφω σ' αγαπώ
με σκόνη απ' τη ζωή, που άφησες εσύ

Είμαι πολύ καλά, σε σκέφτομαι συχνά
σε αγαπώ πολύ, μ' αγάπη φιλική
είμαι πολύ καλά, μα πέρασα πολλά
δε φταις εσύ γι' αυτό, κακίες δεν κρατώ.

Είμαι πολύ καλά, σε σκέφτομαι συχνά
σε αγαπώ πολύ, μ' αγάπη φιλική
είμαι πολύ καλά, μα πέρασα πολλά
δε φταις εσύ γι' αυτό, κακίες δεν κρατώ.

Αντιδικίες διενέξεις
πέτρινοι τοίχοι και σιωπή
ρητά στο μέλλον συμφωνείται
μίσος κι αγάπη τι θα πει.
Μια σφραγίδα γράφει τέλος
όχι νομίζω δεν θα αντέξω
μη με τραβάτε για να φύγω
μη με αφήνετε απ' έξω.

Παράγραφος 62,
ο έρωτάς μας τελειωμένος
να' σαι η σάρκα μου η ψυχή μου
κι όλοι να λεν πως είσαι ξένος.
Παράγραφος 62,
κατά του άρθρου τις διατάξεις
μέσω εγγράφου παραγγελίας
μη με ξανακοιτάξεις.

Όχι απαίτηση δεν έχω
μόνο να γράψεις στο χαρτί
πως με αφήνεις να σε βλέπω
με συμφωνία σχετική
υπ' αριθμόν χρονολογία
κι ο χωρισμός μας εν Αθήναις
κόκκινο φίδι το φεγγάρι
μας ταξιδεύει εδώ και μήνες.

Ακόμα δεν πιστεύω αυτά που άκουσα
απ' το στόμα μου αυτή τη βραδιά
κάποιο λάθος, δεν μπορεί, δεν μπορεί,
δεν μπορεί, δεν μπορεί, θα 'χει γίνει
στα σίγουρα, δεν είμ' εγώ, αυτή που έκανε
τα πράγματα αυτά
μα πρέπει να 'χω πιει, δεν μπορεί, δεν μπορεί
μάλλον έχω μεθύσει.

Μα εγώ δεν πίνω ποτά
δεν καπνίζω ούτε λέω πολλά
μα τότε ποια είν' αυτή στον καθρέφτη
που τόσο μου μοιάζει.

Θεέ μου θα τρελαθώ,αδύνατον, δεν είμ' εγώ
είν' αυτό που όλοι λένε ''το άλλο μας εγώ''.

Δυο εαυτούς όλοι έχουμε
δυο εαυτούς όλοι κρύβουμε
δυο εαυτούς, όπως όλοι, έχω κι εγώ
δυο εαυτούς όλοι έχουμε
δυο εαυτούς όλοι κρύβουμε
εσύ μου βγάζεις, μωρό μου,στη φόρα
το άλλο μου εγώ,
κι εσύ μου βγάζεις, μωρό μου,στη φόρα
το άλλο μου εγώ.

Ποτέ μου δεν περίμενα πως θα ΄φτανα εγώ
σ' αυτή την παρακμή
δεν είναι δυνατόν, δεν μπορεί, δεν μπορεί,
κάτι άλλο συμβαίνει
εγώ, που αν ακούσω καμιά λέξη πονηρή,
κοκκινίζω από ντροπή
πώς γίνεται απ΄τη μία στην άλλη στιγμή
να 'μαι τόσο αλλαγμένη.

Μα εγώ δεν είμ' απ' αυτές
τις ξεβγαλμένες που δεν έχουνε αναστολές
μα τότε ποια είν' αυτή στον καθρέφτη
που τόσο μου μοιάζει.

Θεέ μου θα τρελαθώ,αδύνατον, δεν είμ' εγώ
είν' αυτό που όλοι λένε ''το άλλο μας εγώ''.

Δυο εαυτούς όλοι έχουμε
δυο εαυτούς όλοι κρύβουμε
δυο εαυτούς, όπως όλοι, έχω κι εγώ
δυο εαυτούς όλοι έχουμε
δυο εαυτούς όλοι κρύβουμε
κι εσύ μου βγάζεις, μωρό μου,στη φόρα
το άλλο μου εγώ,
κι εσύ μου βγάζεις, μωρό μου,στη φόρα
το άλλο μου εγώ.

Δυο εαυτούς όλοι έχουμε
δυο εαυτούς όλοι κρύβουμε
κι εσύ μου βγάζεις, μωρό μου,στη φόρα
το άλλο μου εγώ,
κι εσύ μου βγάζεις, μωρό μου,στη φόρα
το κακό μου, το τρελό μου, το καυτό μου,
το κρυφό μου, το άλλο μου εγώ.

Η βάρκα έμπασε νερά
το κύμα πήρε τα κουπιά
κι ούτε που φαίνεται η στεριά
κι όλο βραδιάζει

Μες στου πελάγου τα ανοιχτά
αγκαλιαζόμαστε σφιχτά
ξαφνου μου λες ότι σαν φως
κάτι σου μοιάζει

Κι εγώ σου λέω πως αν θέλεις να σωθούμε μη με κρατάς
πρέπει ο καθένας μοναχός του ως το φως να κολυμπήσει

Ναι χανόμαστε , πνιγόμαστε
όσο ένας απ' τον άλλονε κρατιόμαστε
όλο πιο πολύ , όλο πιο πολύ
χανόμαστε , πνιγόμαστε
μέσα στα κύματα αγκαλιά παρασυρόμαστε
όλο πιο πολύ , όλο πιο πολύ ,
χανόμαστε

Η βάρκα έμπασε νερά
σαν τραγουδάκι απ τα παλιά
στ΄ αυτιά μου ακούγεται γλυκά
με νανουρίζει

Βαθύ γαλάζιο ωκεανός
σε σκούρο φόντο ο ουρανός
κάποιος ζωγράφος θεϊκός
μας ζωγραφίζει

Κι εγώ φοβάμαι πως αν βγούμε στη στεριά , δε θα 'χουμε σωθεί
Από τη βάρκα αυτή δε μπόρεσε ποτέ κανένας να ξεφύγει.

Βόλτες μες στη νύχτα, πες μου πως σε λένε
όλα τα βαριέμαι, τίποτα να μη με συγκινεί
εραστές και φίλους, κάπου ν' ακουμπήσεις
κι αυτές οι συζητήσεις για κάποια κρίση υπαρξιακή.

Κάτι μελαγχολίες που με πιάνουν όταν σε θυμάμαι
κάτι μελαγχολίες που με πιάνουνε καμιά φορά
κάτι ευαισθησίες που με κάνουνε να μην κοιμάμαι
κάτι μελαγχολίες κι είν' τα μάτια μου υγρά.

Περασμένες δύο, το μυαλό μου ψάχνω
κι η ανησυχία, δίπλα μου κι αυτή, ν' ανησυχεί
περασμένες έξη και δεν ξημερώνει
κουρασμένη μέρα, λες και ξενυχτήσαμε μαζί.

Κάτι μελαγχολίες που με πιάνουν όταν σε θυμάμαι
κάτι μελαγχολίες που με πιάνουνε καμιά φορά
κάτι ευαισθησίες που με κάνουνε να μην κοιμάμαι
κάτι μελαγχολίες κι είν' τα μάτια μου υγρά.

Κάτι μελαγχολίες που με πιάνουν όταν σε θυμάμαι
κάτι μελαγχολίες που με πιάνουνε καμιά φορά.

Και μένουν μόνο οι σκουπιδιάρηδες στο δρόμο
να μαζεύουν τα απομεινάρια μιας διαδήλωσης
που δεν ξέρει κανένας αν πέτυχε ή όχι

Πήγαμε και οι δυο νοσοκομείο
τη μαύρη σου στολή τώρα δε φοράς
πίσω απ' την ασπίδα δε με κυνηγάς
ούτε εγώ σε βρίζω, ούτε πια κρατώ
στο ένα χέρι πέτρα και στ' άλλο μου πανώ.

Σε βλέπω μέσα στην εντατική είσαι καλά
και συ δεμένος με επιδέσμους μου χαμογελάς
- με αγαπάς -

Τίποτα δεν άλλαξε αυτή η διαδήλωση
τους σκουπιδιάρηδες στο δρόμο που μαζεύουνε
αυτούς μόνο λυπάμαι, αυτούς μόνο λυπάμαι
αυτούς μόνο λυπάμαι....

Και μένουν μόνο οι κουπιδιάρηδες στο δρόμο
και κάτι σκύλοι πεινασμένοι πετσί και κόκκαλο
με μύτες στεγνές να μυρίζουν τα πεζοδρόμια.

Είμαστε κι οι δυο εκτός κινδύνου
λίγες γρατζουνιές κάτω απ' τα πλευρά
επιπόλαιο τραύμα, ούτε που πονά
ούτε 'γω πια νιώθω το κάψιμο αυτό
απ' τα δακρυγόνα στα μάτια, στο λαιμό.

Σου γνέφω με το χέρι από μακριά : πότε θα βγείς
και σύ μου κάνεις νόημα είσαι καλά
μόνο για μένα ανησυχείς

Τίποτα δεν άλλαξε αυτή η διαδήλωση
τους σκουπιδιάρηδες στο δρόμο που μαζεύουνε
αυτούς μόνο λυπάμαι, αυτούς μόνο λυπάμαι
αυτούς μόνο λυπάμαι.

Ζωντάνεψαν τα γράμματα
και χόρευαν στα μάτια μου μπροστά
θυμήθηκα τα βράδια μας που χόρευα
αγάπη μου μ' εσένα
στο μήνα έξι γράμματα που στέλνω
είναι λίγα τελικά
σου είπα πως δε θα' γραφα μα γράφω
τι να πω τα' χω χαμένα

Κι έχω για σένα εφτά ζωές
εγώ να χάσω
γύρισε πίσω
δεν μπορώ να σε ξεχάσω

Σε παίρνω στο τηλέφωνο μα κλείνουμε
στα τρία τα λεπτά
εμείς οι δυο που καίγαμε τα σύρματα
σχεδόν του τηλεφώνου
να έρθεις θέλω γρήγορα
μα μόνη ζω εδώ παρ' όλα αυτά
μοιραία τώρα γίνομαι συνένοχη
στο άγγιγμα του χρόνου.

Μην κλείνεις τις κουρτίνες
ο έρωτας δεν είναι φως να φύγει
εδώ και κάτι μήνες
μαζί σου μόνο φως με τυλίγει
ο πόθος, το φιλί,
μπαλάντα έχει γράψει για τους δυο μας
μας ζήλεψ' ο καιρός
και πήρε ό,τι νοιώθαμε δικό μας.

Η αγάπη μας παλιό περιοδικό
που μου φέρνει, τώρα, δάκρυα στα μάτια
κι όλο βλέπω το δικό μας σ' αγαπώ
πεταμένο από κάτω απ' τα κρεβάτια.

Αυτό που έχει μείνει
στο πάτωμα δυο σύμβολα με σκόνη
το πάθος που ήταν φλόγα
αλλάζει κι έχει γίνει τώρα χιόνι,
ολέθριο βιολί
στ' αυτιά μου τα τραγούδια που έχεις γράψει
οι νύχτες οι τρελές
που ο έρωτας στο πιάνο είχε κλάψει.

Η αγάπη μας παλιό περιοδικό
που μου φέρνει, τώρα, δάκρυα στα μάτια
κι όλο βλέπω το δικό μας σ' αγαπώ
πεταμένο από κάτω απ' τα κρεβάτια.